บทที่ 140 ราชาสวรรค์ผู้ลึกลับ
ห้าไมล์ห่างจากที่ๆซุนไคอยู่ ในอาณานิคมที่มีชื่อว่าต้นหลิวเขียว ราชาสวรรค์ได้ปิดกำไลสื่อสารของเฉินเฉียงลงในทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังจิตสายหนึ่งที่กระจายและพัดผ่านตัวเขาไป
ราชาสวรรค์ได้ค่อยๆยกมือขึ้นมา และนี่ทำให้ทั่วทั้งวังต้นหลิวเขียวนี้ถูกปกคลุมด้วยกำแพงป้องกันที่มีไม่เห็น
เฉินเฉียงผู้ซึ่งจะลืมตาฟื้นขึ้นมาก็ได้เห็นความทรงพลังของราชาสวรรค์ผู้นี้จนตื่นตะลึง ถึงกระนั้น หัวใจของเขาก็ยังคงคิดหาวิธีที่จะหลุดรอดไปจากที่นี่ให้ได้ในตอนนี้
แต่ในขณะที่เฉินเฉียงมองไปยังราชาสวรรค์ ราชาสวรรค์เองก็มองไปที่เฉินเฉียงด้วยเช่นเดียวกัน
แต่ด้วยชั้นหมอกดำที่ปลุกคลุมราชาสวรรค์อยู่ นี่ทำให้เฉินเฉียงไม่อาจรู้ได้ว่าราชาสวรรค์กำลังแสดงสีหน้าแบบไหนอยู่กันแน่
“ท่านราชาสวรรค์ ทุกอย่างนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด”
เฉินเฉียงพยายามอธิบายแต่หมอกดำที่ปกคลุมใบหน้าของสวรรค์ก็ไม่ได้มีท่าทีขยับเขยื้อนแต่อย่างใด
ที่ด้านนอกนั้น ซุนไคเองได้บินอยู่เหนือวังหลิวเขียวแห่งนี้ไม่ถึงร้อยเมตรดีและเลยผ่านเฉินเฉียงไปราวกับมองไม่เห็น
เฉินเฉียงที่เห็นก็แสดงออกมาซึ่งท่าทีอยู่ไม่สุข เขาไม่รู้ว่าทำไมผอ.ซุนถึงไม่เห็นเขาได้กัน
ถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่เฉินเฉียงก็ยังคงคิดหาเหตุผลที่พอจะทำให้เขานั้นหลุดรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้ในที่สุด
“ท่านราชาสวรรค์ ถึงแม้ข้าจะฆ่าหลินเสี่ยวและพาคนไปสังหารนักรบกลายพันธุ์
