ที่จัดการการมนุษย์กลายพันธุ์รุ่นเยาว์ นี่ทำให้เฉินเฉียงในที่สุดก็มีสมาธิสู้กับหลินเสี่ยว
ในตอนนี้ดวงตาของเฉินเฉียงได้กลายเป็นสีแดงก่ำพร้อมรังสีแห่งการฆ่าฟัน เขายกดาบดั้นเมฆขึ้นมาและโจมตีหลินเสี่ยวโดยไม่ได้ใช้กระบวนท่าใดๆ
ถึงแม้หลินเสี่ยวจะมีระดับการบ่มเพาะที่สูงกว่าเฉินเฉียง แต่เขาเองก็ค่อนข้างจะเกรงกลัวดาบดั้นเมฆที่อยู่ในมือเฉินเฉียงอย่างมาก นั่นก็เพราะก่อนหน้านี้เขาเองก็เกือบจะหลบไม่ได้อยู่หลายครั้ง แถมเมื่อเห็นว่ามนุษย์กลายพันธุ์เกือบทั้งหมดได้ตกตายไปแล้ว และในตอนนี้มีศิษย์สำนักมังกรอาชูร่าจำนวนหนึ่งเริ่มที่จะล้อมกรอบหลินเสี่ยวเข้ามา นี่ทำให้หลินเสี่ยวเริ่มรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาในที่สุด
หากเขาโดนใครสักคนโจมตีเหนี่ยวรั้งเอาไว้และเฉินเฉียงได้โจมตีใส่เขาได้ล่ะก็ แน่นอนว่าเขานั้นย่อมไม่มีโอกาสจะหนีรอด
เมื่อคิดได้แบบนี้ หลินเสี่ยวรีบสยายปีกของตนและพุ่งขึ้นฟ้าไป
“จะหนีเรอะ ฝันไปเถอะ”
เฉินเฉียงที่ตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองได้ใช้ก้าวย่างสวรรค์อย่างสุดกำลัง และเพียงชั่วพริบตา เขาก็ได้ไล่ตามหลินเสี่ยวไปติดๆ
ส่วนศิษย์ของสำนักมังกรอาชูร่านั้น หลังจากฆ่ามนุษย์กลายพันธุ์รุ่นเยาว์ได้จนหมดแล้ว พวกเขาทำได้เพียงมองเฉินเฉียงที่ติดตามหลินเสี่ยวไปติดๆเพียงเท่านั้น นั่นก็เพราะพวกเขานั้นล้วนแล้วแต่ขาดทักษะท่าเท้า นี่จึงทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงอยู่จัดการเรื่องราวที่เหลือ
หลังจากไล่
