ตามไปได้กว่ายี่สิบไมล์ ในที่สุดเฉินเฉียงก็ได้ใช้กระบวนท่าที่หกแห่งดาบสายฟ้าทำลายวิญญาณ ทำลายล้างสิบทิศ
ถึงแม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ใช้กับคู่แต่สู้ แต่มันกลับทรงพลังเกินกว่าที่เขาคาดเอาไว้อย่างมาก
ระยะทางระหว่างเขาและหลินเสี่ยวอยู่ห่างกันถึงห้าเมตร แต่พลังงานจากดาบก็ยังถูกส่งออกไปตัดร่างของหลินเสี่ยวที่มีเกราะเหล็กไหลเคลือบร่างอยู่ได้อย่างง่ายดาย
หยานเสวี่ยที่กำลังติดตามดูสถานการณ์อยู่ไม่ห่างนัก เมื่อเธอได้เห็นฉากนี้แล้ว เธอก็เร่งรีบส่งข้อความหาราชาสวรรค์ด้วยความตกตะลึง “ท่านราชาสวรรค์ ตงเจี๋ยนใช้ก้าวย่างสวรรค์ได้ค่ะ แถมยังอยู่ในระดับสูงอีกด้วย”
“ว่าไงนะ”
ราชาสวรรค์ที่อยู่อีกฟากฝั่งที่ได้รับฟังเสียงของหยานเสวี่ยแล้วนั้นได้นิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “จับเขามา นำตัวเขาไปยังวังหลิวเขียวเดี๋ยวนี้”
“รับทราบค่ะ”
หลังจากที่ฆ่าหลินเสี่ยวลงได้ เฉินเฉียงนั้นในที่สุดก็รู้สึกสาแก่ใจขึ้นมาบ้าง แต่เพียงเขาก้มลงไปเพื่อจะเก็บซากร่างของหลินเสี่ยวนั้น เขาก็รู้สึกตาลายขึ้นมาในทันที
และก่อนที่เขาจะรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาก็ได้พบกับร่างอรชรที่คุ้นเคยได้เข้ามาโอบรัดเขาและยกเขาขึ้นไปบนอากาศ
-องครักษ์หยาน-
-ฉิบหายแล้ว-
-เธอต้องเห็นเราฆ่าหลินเสี่ยวแหงๆ-
แต่สิ่งที่ทำให้เฉินเฉียงประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ หยานเสวี่ยนั้นไม่ได้กางปีกบินแต่อย่างใด เธอได้ใช้ท่าเท้าแบบ
