าสีสันเข้าไปอีกเม็ดและเปลี่ยนหน้าเป็นตงเจี๋ยนต่อหน้าทุกคน ก่อนจะนำเจิ้งนี่และคนอื่นๆตรงไปยังอาณานิคมทะเลสาบกระจก
ที่ข้างหลังเฉินเฉียงและเหล่าศิษย์สำนักมังกรอาชูร่าในตอนนี้นั้น มีร่างอรชรร่างหนึ่งคอยสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลมากพร้อมท่าทางตื่นๆ เธอนิ่งคิดพักหนึ่งก่อนที่จะใช้กำไลสื่อสารของตน
“ไม่ดีแล้วค่ะท่านราชาสวรรค์ ตงเจี๋ยนนำคนของสำนักมังกรอาชูร่าไปยังทะเลสาบกระจก ดูเหมือนว่าเขานั้นจะพาคนไปสังหารหลินเสี่ยวและคนอื่นๆ เราจะฆ่าพวกมันก่อนเลยดีไหมคะ”
“ไม่ต้อง หยานเสวี่ย จำเอาไว้ว่าเจ้ามีหน้าที่ติดตามดูตงเจี๋ยนเพียงเท่านั้น หากไม่ได้รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับตงเจี๋ยนเพิ่มเติม เจ้าไม่ต้องติดต่อมา”
“รับทราบค่ะ”
…
ที่พื้นที่กึ่งเนินเขาห่างจากอาณานิคมทะเลสาบกระจกห้าไมล์นั้น เฉินเฉียงได้พูดออกมา “ศิษย์พี่เจิ้งยี่ โปรดรออยู่ที่นี่ก่อน เมื่อไหร่ก็ตามที่ข้าพาตัวพวกมันออกมาแล้วพวกเราค่อยลงมือกันที่นี่”
เมื่อเห็นเจิ้งยี่และคนของเขาพยักหน้ารับ เฉินเฉียงก็รีบพุ่งตรงไปยังอาณานิคมทะเลสาบกระจกในทันที
“นายท่านผู้นำพากลับมาแล้ว”
เมื่อเฉินเฉียงปรากฏอยู่แต่ไกลนั้นก็ได้บังเกิดเสียงเฮลั่นจนดังก้องในอาณานิคม และประตูทางเข้าอาณานิคมก็ได้เปิดออก เฉินเฉียงก็ได้เห็นมนุษย์กลายพันธุ์รุ่นเยาว์เรียงแถวหน้ากระดานอยู่ข้างหลังหลินเสี่ยวอย่างพร้อมเพรียง
เฉินเฉียงได้มองที่ที่ผู้อาวุโสเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ยืนอยู่หลังมนุษย์กลายพันธุ
