์รุ่นเยาว์ด้วยสายตาที่เย็นเฉียบ ก่อนจะถามออกมาอย่างไม่ยี่หระ “หลินเสี่ยว ไม่ใช่ว่าข้าบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่รึไงว่าให้ส่งมนุษย์พวกนี้ออกไป ทำไมพวกเขายังอยู่”
“โอ้ มนุษย์เหล่านี้เหรอครับ ก็แค่เรื่องเล็กน้อยน่ะ”
เมื่อพูดจบ หลินเสี่ยวก็ได้หันหลังและผิวปาก มนุษย์กลายพันธุ์รุ่นเยาว์ทั้งยี่สิบสองคนก็ได้ยกอาวุธสังหารคนเฒ่าคนแก่เหล่านี้จนหมดเพียงชั่วพริบตา
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงตกอยู่ในอารมณ์คลั่งในทันใด
“หลินเสี่ยว เจ้าทำอะไร ทำไมต้องฆ่าพวกเขา”
หลินเสี่ยวที่ได้ยินก็ได้ถามกลับมาด้วยความสับสนใจทันที “นายท่านผู้นำพา มันก็แค่พวกมนุษย์เพียงเท่านั้น ทำไมพวกเราจะฆ่าพวกมันไม่ได้ล่ะ”
“ไอ้….หลินเสี่ยว ไม่ว่าจะยังไง มนุษย์พวกนี้ก็เลี้ยงดูเด็กๆให้เจ้ามากว่าสิบสามปีเลยนะเว้ย นี่เจ้าโหดร้ายไปแล้ว”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้หันหน้าไปหามนุษย์กลายพันธุ์เล่นเยาว์อีกครั้ง ดูเหมือนว่าทั้งยี่สิบสองคนนั้นไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่สิ ต้องบอกว่ายินดีที่จะทำมากกว่า
“อ๊ากกกกกก”
เฉินเฉียงกู่ก้องร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะมีดาบดั้นเมฆอยู่ในมือในชั่วพริบตา แล้วเขาได้ทำการหมุนตัวตวัดดาบเพียงทีเดียวทำให้มนุษย์กลายพันธ์ุตกตายในทันทีหกไม่ก็เจ็ดคนจนไม่อาจตอบสนองได้ทัน
“นายท่านผู้นำพา”
หลินเสี่ยวหน้าถอดสีในทันทีที่เห็น ก่อนที่จะต้องสติได้เพราะว่าเฉินเฉียงนั้นได้เผยรูปลักษณ์ดั้งเดิมของเขา พร้อมกับพูดประโยคห
