จะดีนะ ก่อนหน้าที่พวกเราจากมา หัวหน้ากงเองก็ได้พูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าพวกเราไม่ควรติดต่อกันอีกเมื่ออยู่ที่ภาคกลาง ถ้าหัวหน้ากงรู้เข้าพวกเราต้องถูกลงโทษแน่นอน”
“ก็ถ้าเจ้าไม่บอกแล้วเขาจะรู้ได้ยังไง พี่ชายตงเจี๋ยน ท่านคิดว่ายังไงล่ะ”
เฉินเฉียงได้พูดออกมาด้วยท่าทีจริงจังแบบกรึ่มๆในทันที “พี่น้อง ข้า ตงเจี๋ยน ข้าผู้นี้คือบุคคลที่พวกเจ้าเชื่อถือได้ ข้าจะไม่มีทางทรยศพี่น้องตัวเองโดยง่าย แต่หากพี่น้องของข้าไม่เชื่อถือกันก็ไม่เป็นไร เพียงแค่ทำเป็นว่าข้าไม่ได้พูดกล่าวอะไรออกไปก็ได้”
“พี่ตงเจี๋ยน ข้า หลิวหลางผู้นี้ย่อมเชื่อในตัวท่านอย่างแน่นอน นี่คือตัวบอกตำแหน่งของข้า เรามาแลกเปลี่ยนตำแหน่งกันเลยแล้วกัน ดีไหมล่ะ”
“พี่น้องที่ดี” เฉินเฉียงได้ตบบ่าของหลิวหลางไปทีหนึ่งยังหนักแน่นก่อนจะแลกเปลี่ยนสัญญาณตัวบอกตำแหน่งของกันและกัน
เมื่อมีคนเปิด คนอื่นๆเองก็เริ่มทยอยแลกเปลี่ยนสัญญาณตัวบอกตำแหน่งกับเฉินเฉียงจนหมด
และด้วยเหตุนี้ทำให้ในตอนนี้การพูดคุยระหว่างหนึ่งมนุษย์และสิบสามมนุษย์กลายพันธุ์ได้ไหลลื่นกว่าที่เคย โดยทุกคนนั้นแทบจะถือว่าเฉินเฉียงคือหัวหน้าของพวกเขาไปแล้ว นี่ทำให้คำพูดของแต่ละตนนั้นเต็มไปด้วยความเคารพ
เมื่อพวกเขาไปถึงชายฝั่ง เฉินเฉียงได้ป้องมือขึ้นก่อนจะพูดออกมา “พี่น้อง เราแยกกันตรงนี้แหละ หากในอนาคตข้าได้พบเจอโอกาสดีๆ ข้าจะไม่ลืมทุกคนอย่างแน่นอน”
“อย่างไรก็ตาม ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกพวกเจ
