เพลิดเพลิน ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่ามีบางอย่างอยู่ใต้เท้าเขา เฉินเฉียงเองก็ได้ทะลวงขึ้นมาจากผืนดินราวกับมังกรดินขุดรูก็ไม่ปาน นี่ทำให้ร่างของนักรับมนุษย์กลายพันธุ์ตนนี้ขาดเป็นชิ้น
หลังจากที่เตรียมที่จะดูดซับแก่นพลังงาน เฉินเฉียงก็บังเกิดความรู้สึกหนึ่งที่ทำให้เขาบังเกิดความยุ่งยากในการตัดสินใจดูดซับพลังงานขึ้นมา
-ไอ้เจ้านี่มันมีทักษะอะไรกันล่ะ-
-แล้วถ้าเขาดูดซับผิดตัว เขาจะยังเพิ่มพลังให้ทักษะได้อยู่รึเปล่า-
หลังจากคิดอยู่นาน เฉินเฉียงตัดสินใจว่าจะเก็บแผ่นพลังงานนี้ไว้ก่อนและเริ่มโจมตีเป้าหมายถัดไปในทันที
ในครั้งนี้ เฉินเฉียงไม่ได้ลอบจู่โจมแต่อย่างใด เขาคิดว่าจะทำให้เป้าหมายของเขาเผยตัวตนและใช้พลังเหนือมนุษย์ออกมา หลังจากนั้นค่อยฆ่าในทีเดียว
หลังจากผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาที เฉินเฉียงก็ได้กางปีกสีเงินของตนและพุ่งตรงไปยังเป้าหมายที่สอง
เมื่อเป้าหมายที่สองเห็นเฉินเฉียงกำลังโบยบิน ด้วยความที่ใจเห็นเป็นพวกเดียวกันก็ได้รีบเอ่ยปากเตือน “พี่ชาย รีบลงมาเร็วเข้า หากไอ้พวกมนุษย์เห็นท่านสภาพนี้พวกมันต้องไม่ปล่อยท่านไว้แน่”
แต่เฉินเฉียงนั้นกลับรีบตะโกนตอบกลับอย่างโกรธเกรี้ยว “ไอ้พวกมนุษย์ ข้าต่างหากที่จะข้าแก”
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงนั้นกำลังโฉบลงมาอย่างโหดร้าย มนุษย์กลายพันธุ์ตนนี้หน้าถอดสีและรีบละล่ำละลักออกมา “อ้ะ พี่ พี่ชาย ท่านเข้าใจผิด ข้าเองเป็นมนุษย์กลายพันธุ์เช่นเดียวกัน หากท่านไม่เชื่อล่ะก็ ดู
