วามใคร่ แต่ในเมื่อเจ้าเข้าไปอยู่ในหมู่เผ่าพันธุ์มนุษย์ เจ้าเองก็สมควรจะเล่นตามน้ำไปให้ได้เช่นเดียวกัน”
“จิ๊”
เฉินเฉียงเหลือกตามองกงเหลียงในทันที
“ตงเจี๋ยน เจ้าทำท่าอะไรของเจ้ากัน”
“อ้าว ก็หัวหน้ากงให้ข้าเลียนแบบตงเจี๋ยนไม่ใช่หรือครับ แค่ก็แค่ทำตามข้อมูล หากดูตามข้อมูลแล้วตงเจี๋ยนนั้นไม่ได้แยแสกับผู้อาวุโสอย่างอาจารย์ของเขาแม้แต่น้อยเลยนี่นา”
“เอ้อ…เจ้าทำดีแล้ว” กงเหลียงที่ได้ยินก็อดที่จะอายไม่ได้เช่นกัน เขาได้พูดและถามต่อ “ก่อนหน้านี้เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลย ตอนนี้มาก็ดีแล้ว ตอบคำถามข้ามาซะ”
“อะไรกันล่ะนั่น” เฉินเฉียงไม่เข้าใจในทันที
“ข้าถามเรื่องคู่รักของเจ้า”
“ข้าตอบว่าชุนเต๋าน้อย”
“…..ลองคิดดูอีกทีสิ” กงเหลียงถามอีกครั้ง
“หัวหน้ากง อย่าทำให้ข้าจะยุ่งยากจะดีกว่า ข้าเองก็จำได้แม่นว่าเป็นชุนเต๋าน้อยนี่นา” เฉินเฉี่ยงตอบออกมาอย่างมั่นใจ
“เอ็งจะบ้าเรอะ” กงเหลียงได้มองไปที่เฉินเฉียงพักหนึ่งและพูดออกมา “ข้าก็พึ่งบอกไปไม่ใช่รึว่าตงเจี๋ยนนั้นเป็นคนที่หาความสุขในชีวิตไปวันๆ แล้วคนแบบนั้นมันจะไปมีเพื่อนสาวคนสนิทแค่คนเดียวได้ยังไง”
“ให้ข้าบอกเจ้าอีกครั้ง เขามีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่หกคน”
“ห้ะ” เฉินเฉียงถลึงตาโตเมื่อได้ยิน
“ตงเจี๋ยนนี่โคตรเจ้าชู้เลยแฮะ”
“ว่า อะ ไร นะ” กงเหลียงได้ถลึงตาออกกว้างยิ่งกว่าเดิม นี่ทำให้เฉินเฉียงรีบเปลี่ยนท่าทางก่อนที่จะตอบออกมาอย่างลนลาน “ขอโทษครับหัวหน้ากง ข้าผิดไป
