เพียงแค่หวังว่าราชาสวรรค์จะรักษาสัญญาที่ให้เขาไว้และมอบดาบดั้นเมฆคืนกลับมาให้เขาในอีกสองเดือนให้หลัง ไม่อย่างนั้นเขาเองก็คงจะไม่อาจจะรักษาของดูต่างหน้าชิ้นนี้ไว้ได้
“พี่สาวหยาน พวกเรา…”
“เรียกข้าว่านายท่านหยาน” องครักษ์หยานได้หยุดเท้าลงและหันมองจ้องมองเฉินเฉียงอย่างตาเขม็ง
“ได้ครับ นายท่านหยาน อะไรคือการฝึกพิเศษ แล้วพวกเราจะไปไหนกัน”
“นี่เจ้าจะถามมากไปทำไม ไม่ว่าราชาสวรรค์อยากจะให้เจ้าทำอะไรเจ้าแค่ทำตามแค่นั้นก็พอแล้ว ส่วนไปที่นั่นแล้วจะทำอะไรบ้างนั้น อย่าได้ถามให้มากความ”
องครักษ์หยานตอบเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนที่เธอจะพาเขาลงไปยังทางลับใต้ดิน
ทางเดินนี้ถอดยาวอย่างไม่เห็นปลายทาง ด้วยแสงที่รำไรนี้ เมื่อทั้งสองเดินลงไปแล้วทำให้ได้ยินแต่เสียงฝีเท้าเพียงเท่านั้น นี่ทำให้บังเกิดบรรยากาศที่น่าขนลุก
“ท่าน ท่านหยาน ข้ากลัว”
เฉินเฉียงได้แกล้งทำเป็นกลัวและเกาะไปที่แขนขององครักษ์หยานในทันที แต่ดูเหมือนองครักษ์หยานจะเกลียดเฉินเฉียงตั้งแต่แรกเห็นอยู่มากพอสมควร เธอได้เตะสีข้างเขาอย่างรวดเร็ว
“ถ้าเจ้ายังกล้าที่จะแตะต้องข้าอีก ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้ ข้าล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมนายท่านราชาสวรรค์ถึงได้เลือกคนขี้ขลาดอย่างเจ้าเป็นผู้ปฏิบัติภารกิจนี้”
ภายใต้แสงไฟที่มีดสลัวนี้ทำให้น้ำเสียงขององครักษ์หยานที่พูดออกมานั้นฟังดูแล้วเย็นยะเยียบยิ่งกว่าเดิม
องครักษ์หยานที่อยู่ต่อหน้าเฉินเฉียงนั้นอยู่ในระดับน
