บทที่ 125 ทำให้ดู
เฉินเฉียงได้จ้องมองไปยังราชาสวรรค์ที่กำลังหยิบดาบดั้นเมฆของเขาออกมาอย่างสบายๆ เขาค่อยๆวาดดาบดั้นเมฆไปมาบนอากาศและพูดออกมาเบาๆ “ดาบดั้นเมฆเหรอ อืมมมมม ไม่เลว มีดที่ดี”
หลังจากพูดจบ ราชาสวรรค์ก็หันมามองเฉินเฉียงด้วยท่าทีที่สุขุม
-ฉิบหายแล้ว-
ตอนนี้ ไม่ว่าเฉินเฉียงจะแถยังไง เขาก็ไม่อาจจะอธิบายเรื่องนี้ได้
ก่อนหน้านี้เขาเห็นว่าราชาเหนือมนุษย์ผู้นี้ยังไม่ได้ออกท่าออกทางอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ยังสามารถควบคุมร่างกายของเขาได้โดยง่าย เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว เขาเองคงทำได้เพียงเฝ้ารอความตายเพียงเท่านั้น
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงจึงเลิกที่จะขัดขืนพร้อมกับใบหน้าที่แสดงออกมาอย่างยอมจำนน
“ตงเจี๋ยน ข้า ไม่คิดเลยจริงๆว่าเจ้าเองก็เป็นเหมือนกับราชาผู้นี้ เจ้านั้นได้รับการฝังแผ่นชีวิตลงไปสินะ นี่มันยอดเยี่ยมเลยจริงๆ”
คำพูดของราชาสวรรค์นั้นได้ทำให้เฉินเฉียงถึงกับต้องนิ่งอึ้งไป
ถึงแม้เขาจะไม่ได้ฉลาดมาก แต่เขาก็ไม่ได้โง่งม เขานั้นได้เข้าใจในทันที
ดูเหมือนว่ามนุษย์กลายพันธุ์เองจะมีอยู่ด้วยกันสองประเภท หนึ่งคือประเภทเดียวกับราชาสวรรค์ผู้นี้ ผู้ซึ่งมีจิตวิญญาณราวกับมนุษย์ทั่วไป
ส่วนอีกหนึ่งนั้นสมควรจะเป็นแบบหลูชาน มันเป็นการฝังแผ่นพลังงานเอาไว้กับซากศพเพียงเท่านั้น
และในเมื่อราชาสวรรค์ที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ทำท่าราวกับว่าเขาเองก็เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ประเภทแรก…นั่นหมายความว่าตัวเขานั้น คงไม่ต้อ
