งตกตายแล้ว…..กระมัง
แต่เขาจะอธิบายของในแหวนนั่นได้ยังไงกัน
และในขณะที่เขาคิดอยู่นี้ ราชาสวรรค์ได้นำของต่างที่นำออกมาจากแหวนของเฉินเฉียงทีละชิ้น
“ตงเจี๋ยน กำไรสื่อสารนี่คือสินสงครามที่เจ้าได้มาสินะ พอดีเลย พวกเราจะต้องใช้มันในอีกสองเดือนข้างหน้า”
“แล้วไอ้พวกแก่นคริสตัลพวกนั้นเดี๋ยวข้าจะให้เจ้าเพิ่มเติมในอนาคต นี่จะไม่ทำให้เจ้าต้องขาดมือแต่อย่างใด”
“อ้อ แล้วก็ไอ้เจ้าแก่นโลหิตสัตว์ประหลาดระดับราชานี่ ต่อให้เจ้ามีแผ่นพลังงานฝังไว้มันก็ยังดีต่อเจ้า แต่ในเมื่อเจ้านั้นมีแผ่นแห่งชีวิต ข้าขอแนะนำว่าเจ้านั้นยังไม่สมควรที่จะใช้มันในตอนนี้ จะดีกว่าหากเจ้าจะดูดซับมันตอนที่อยู่ในระดับนายพลทักษะพิเศษขั้นสูงแล้ว”
“โอ้ มีเหรียญตราของสำนักเต่าดำด้วยนี้ ข้าว่าไอ้คนที่เจ้าฆ่าตายไปนั้นสมควรจะเป็นศิษย์สำนักเต่าดำนั่นกระมัง”
“ส่วนดาบดั้นเมฆนี่…เจ้าสมควรจะเก็บมันไว้เป็นที่ระลึกสินะ”
เมื่อราชาสวรรค์ถามออกมา เฉินเฉียงก็ได้กลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง เขาจึงได้รีบพูดออกมาในทันที “ไม่ครับ ท่านราชาสวรรค์ ดาบนั่นคืออาวุธที่ข้าใช้ตอนอยู่บนแผ่นดิน”
เฉินเฉียงพูดพลางยื่นมือออกไปเป็นการบ่งบอกว่าเขาอยากจะได้ดาบของเขาคืน
“โอ้ อาวุธของเจ้าหรือ อืมๆ ก็จริง มีเพียงอาวุธธรรมดาเท่านั้นที่จะใช้ที่นั่นได้โดยง่าย”
“ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่าวิชาดาบที่เจ้าใช้นั้นเป็นยังไง เจ้าพอจะแสดงให้ข้าดูได้หรือไม่”
เฉินเฉียงส่ายหัวไปมาก่อนที่จะตอ
