บกลับไป “นายทาน ข้าจะกล้าแสดงฝีมืออันต่ำต้อยให้ท่านได้เห็นได้อย่างไร”
“แล้วถ้าข้าอยากจะให้เจ้าแสดงให้ดูล่ะ”
เฉินเฉียงในตอนนี้ไม่แม้แต่จะกล้าสบตาของราชาสวรรค์ เขานั้นเกรงกลัวจนต้องจำใจแสดงออกมาเท่านั้น เพราะนั่นมันจะทำให้ดาบดั้นเมฆกลับมาอยู่ในมือเขา
เฉินเฉียงเองรู้ดีว่าในตอนนี้เขานั้นไม่มีทางที่จะให้หนีได้ เขาจึงได้สะกดข่มเคล็ดวิชาเพลงดาบสายฟ้าทำลายวิญญาณของตนให้อยู่เพียงระดับเรียนรู้เท่านั้น
หลังจากร่ายรำไปสามกระบวนท่า เฉินเฉียงก็หยุดมือและหันไปมองราชาสวรรค์
ราชาสวรรค์เองได้มองเฉินเฉียงอยู่นิ่งๆ หลังจากผ่านไปสิบนาที เฉินเฉียงเริ่มมีเหงื่อไหลออกมาทางหน้าผาก และตอนนี้เองที่ราชาสวรรค์ได้หัวเราะออกมาเบาๆ
“ไอ้หนู หากข้าเข้าใจไม่ผิด เจ้าเองสมควรจะเรียนวิชาดาบนี้มาจากศิษย์สำนักเต่าดำที่เจ้าได้ฆ่าไปใช่หรือไม่”
“นายท่าน ท่านเองก็รู้จักวิชาดาบนี้หรือครับ” เฉินเฉียงตกตะลึงในทันทีเมื่อได้ยิน เขาไม่คิดว่าราชาสวรรค์จะคุ้นเคยกับวิชาดาบนี่ด้วย นี่คงไม่ได้หมายความว่าเขาทำอะไรผิดหูผิดตาไปหรอกนะ
ภายใต้มุมมองของราชาสวรรค์ เขาบอกได้เลยว่าราชาสวรรค์นั้นมองเขาออกหมดในทุกเรื่อง
“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าหนู จ้าเองก็เคยเห็นเพลงดาบนี้มาอยู่บ้างเท่านั้น มันเป็นผู้การมนุษย์คนหนึ่งที่เคยใช้มันต่อหน้าข้า หากข้าจำไม่ผิด มันสมควรจะมีชื่อว่าเคล็ดวิชาดาบทำลายวิญญาณใช่หรือไม่”
“แต่ก็อีกนั่นแหละ ข้าจะจำได้ว่าเพลงดาบนี้มีเจ็ดกระ
