งานภายในเอาไว้อีกสี่ครั้ง ทำให้นอกจากปีกแล้ว ก่อนที่หลูชานจะได้ตั้งตัว ร่างกายของเขาก็ได้กลายเป็นชิ้นๆ
เมื่อซากล่างของหลูชานเริ่มที่จะร่วงหล่น เฉินเฉียงก็ได้คว้าจับไปที่ตัวบอกตำแหน่งของหลูชาน ก่อนที่จะนำมาใส่ข้อมือของตน
หลังจากลองจิ้มเล่นดูอยู่ที่กลางท้องฟ้าพักหนึ่ง เฉินเฉียงก็ต้องประหลาดใจไม่น้อยเมื่อพบว่าตัวบอกตำแหน่งของมนุษย์กลายพันธุ์นั้นยังดีกว่าของผอ.เฉียนที่ขายให้เขาซะอีก
แถมหลูชานนั้นยังเป็นเพียงนักรับกลายพันธุ์ระดับเหนือมนุษย์ขั้นกลางเพียงเท่านั้น
และด้วยตัวบอกตำแหน่งนี้ เฉินเฉียงก็จะรู้ทางกลับบ้านได้ไม่ยากเย็น
เท่าที่ดูจากตัวบอกตำแหน่งในกำไลข้อมือนี้แล้ว หากเขาต้องการจะกลับไปยังที่ราบภาคกลางตรงอ่าวจันทร์เสียว เขาต้องใช้เวลาบินไปเพียงไม่ถึงเดือน
ในตอนนี้เมื่อได้เห็นป้ายบอกทางกลับบ้านแล้ว แต่ให้จากมานานถึงครึ่งปี เขาก็ยังคิดจะกลับไปอยู่ดี
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงเตรียมที่จะกลับบ้าน
“เฟี้ยวว…”
ในขณะที่เฉินเฉียงกำลังจะเตรียมกลับที่ราบภาคกลางนั้น เสียงเสียดแหลมก็ได้ดังเข้าหูเขามาแต่ไกล เมื่อเขาดูใกล้ๆก็เห็นว่าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ระดับนายพลทักษะพิเศษสิบกว่าคนพุ่งตรงมาที่เขาด้วยความเร็วสูง
ดูเหมือนว่าในตอนนี้สำหรับเขาแล้วคงจะช้าเกินที่จะหนี แต่ให้เขาดำดิ่งลงไปใต้ทะเลตอนนี้ก็ไม่น่าจะหลบพ้นการติดตามของพวกมันอย่างแน่นอน ใครจะไปรู้ พวกมนุษย์กลายพันธุ์เองก็อาจจะมีพวกที่ควบคุมน้ำได
