บทที่ 121 ควบคุมน้ำ
ในขณะที่นิ่มเกราะเหล็กตัวนี้ค่อยๆจมลงไป เฉินเฉียงก็ได้ชักดาบดั้นเมฆออกมา เขาหมุนตัวกลับและหมายที่จะดำลงไปในทะเลไล่ตามนิ่มเกราะเหล็กนี้ไป
ตัวนิ่มเกราะเหล็กเองเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างของมันค่อยๆจมลง มันก็รีบเปิดตาขึ้นมา มันก็เห็นว่าตัวมันนั้นกำลังจมไปที่ก้นทะเลจริง มันได้เงยหน้าของเฉินเฉียงก่อนที่จะแลบลิ้นปลิ้นตาประดุจดั่งมันเป็นคนจริงๆ ถึงแม้มันจะอยากฆ่าเฉินเฉียงขนาดไหน แต่หากมันรอดจากสถานการณ์ตอนนี้ได้ มันย่อมมีความสุขมากกว่า
อย่างไรก็ตาม ตัวนิ่มเกราะเหล็กก็มีความสุขได้เพียงไม่นาน
นั่นก็เพราะมันเห็นเฉินเฉียงที่อยู่ๆก็หยุดตามมัน อีกทั้ง เขากับเผยรอยยิ้มออกมา
“ฮะ”
ตัวนิ่มเกราะเหล็กนั้นรู้ตัวได้ในทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูก และก่อนที่มันจะได้ทำอะไร อยู่ๆ ฉลามตัวใหญ่ยักษ์ก็ได้พุ่งมาจากด้านข้างพร้อมปากที่อ้ากว้าง และซี่ฟันที่ราวกับใบเลื่อย ได้กัดเข้าไปที่ลำตัวของตัวนิ่มราวกับคีมเหล็กอย่างโหดร้าย
เสียงกระทบกันระหว่างเหล็กและฟันได้ดังขึ้นไปทั่วบริเวณ แม้แต่เฉินเฉียงเองก็ยังอดที่จะรู้สึกเสียวฟันไม่ได้เหมือนกัน
ถึงแม้ว่าฟันของฉลามยักษ์ตัวนี้จะแหลมคม แต่เกราะของนิ่มเกราะเหล็กตัวนี้ก็หนาและแข็ง กับการกัดในครั้งแรกนี้ นิ่มเกราะเหล็กสามารถรอดพ้นไปได้
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าฟันของฉลามยักษ์จะกัดไม่เข้า แต่มันก็ไม่ได้คิดที่จะลดละการโจมตีแต่อย่างใด
ฉลามยักษ์ได้ทำการสลัดนิ่มเกราะเหล็กเห
