บทที่ 115 หลิวเซียงเชิญชวน
-หื้ม เกิดอะไรขึ้นกันล่ะนั่น-
เฉินเฉียงที่พึ่งจะมุดกลับลงดินมานั้นเมื่อได้ยินเสียงก็อดนึกสงสัยไม่ได้ แต่เมื่อได้ยินเสียงคำรามลั่นของนายพลปู เขาก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง นี่ทำให้เขาหยุดแผนการกลับในทันที และหยุดรอเฝ้าดูผลลัพธ์ทีสมควรจะเกิดขึ้นมาตั้งนานแล้ว
ในตอนนี้ เมื่อหมาป่าสีเงินจันทร์หลอนที่กำลังเดินจากไปได้เห็นนายพลปูพุ่งตรงข้ามเขตเข้ามา มันจ้องมองด้วยใบหน้าที่กระตุกจนบังเกิดความโกรธและพูดออกมา “ไอ้เจ้าปู นี่แกโง่รึเปล่าเนี่ย”
“ไม่ใช่ว่ากุนซือเต่าพึ่งจะบอกไปไม่ใช่เหรอว่านี่ต้องเป็นแผนการของไอ้พวกมนุษย์ที่ต้องการให้พวกเราขัดแย้งกันเอง”
“ไอ้ฉิบหาย พวกแกฆ่ากุนซือเต่าไปแล้ว นี่ไม่เพียงทำลายความแข็งแกร่งของเจ้า แต่มันรวมถึงสงครามของพวกเรา”
“นี่แกคิดว่าพวกเราโง่พอให้แกหลอกอีกรึไง ไอ้พวกเลวระยำอย่างพวกแกมันก็คิดว่าพวกเราเหล่าสัตว์ประหลาดแห่งท้องทะเลเป็นเพียงอาหารทะเลของพวกแกเท่านั้นแหละวะ”
“ในวันนี้ข้าจะจับตัวพวกแกแล้วนำพวกแกกลับไปกินแบบเดียวกับที่พวกมนุษย์ชอบทำกัน ช้าจะฆ่าและลิ้มรสเนื้อของพวกแกให้สาแก่ใจ”
“ไอ้ตัวสมองน้อย แกคิดจริงๆเหรอว่าพวกเราเหล่าสัตว์ประหลาดแห่งแผ่นดินจะกลัวพวกแกน่ะ พี่น้อง รีบกลับไปส่งข่าว บอกไปว่าพวกเราจะฆ่าไอ้ตัวโง่งมพวกนี้”
“ในคืนนี้ พวกเราจะลิ้มรสอาหารทะเลให้อิ่มหมีพีมัน”
ด้วยนิสัยที่นักเลงพอของหมาป่าสีเงินจันทร์หลอนแล้ว มันไม่คิดจ
