ต่เขาจะทำเรื่องนั้นได้ยังไง
เฉินเฉียงยังไม่คิดกลับในทันทีแต่อย่างใด เขากำลังนิ่งคิดอยู่ตรงนี้
ที่ระยะสายตาของเขานั้น เขาเห็นมดยักษ์ที่กำลังลาดตระเวนอยู่ด้วยท่าทางที่เบื่อหน่าย มันเงยหน้าขึ้นมามองกุ้งยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าของมัน
ก็ไม่รู้ว่ามันเบื่อมากรึยังไงทำให้มดยักษ์นั่นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างไร้เสียง ก่อนที่จะมองไปยังกุ้งยักษ์ที่กำลังดูตื่นๆและพูดออกมา
“เฮ้ ไอ้กุ้งยักษ์ ไอ้พวกมนุษย์อ่อนแอถูกพวกเราไล่ต้อนไปแล้ว ทำไมแกถึงได้ดูตื่นตัวขนาดไหน มา แกมาคุยกับข้าดีกว่า”
เมื่อกุ้งยักษ์ได้ยินก็ไม่ขยับเขยื้อนแต่อย่างใด มันยังคงยืนอยู่กับที่และชี้หอกมาที่มดยักษ์ก่อนที่จะพูดออกมา “ท่านผู้การของพวกข้านั้นบอกให้พวกข้าต้องเฝ้าระวัง ไม่เพียงกับมนุษย์ที่อ่อนแอแต่ต้องระวังพวกเจ้าด้วยเช่นกัน เจ้าก็รีบๆถอยไปได้แล้วอย่าได้คิดล้ำเส้นมาแต่อย่างใด”
หลังจากพูดจบ กุ้งยักษ์ได้ควงหอกก่อนที่จะขีดเส้นเตือนตรงหน้าเพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าอย่าได้เข้ามาใกล้
เมื่อเห็นท่าทางของกุ้งยักษ์ตรงหน้า มดยักษ์ก็เริ่มรู้สึกคิดจะแหย่มากกว่าเดิมจึงได้พูดออกมา
“กุ้งยักษ์ พวกเราเองต่างก็เป็นสัตว์ประหลาดเช่นเดียวกันไม่ใช่รึ อย่าบอกนะว่าเจ้าหลงลืมช่วงเวลาที่เราห้ำหั่นมนุษย์ด้วยกัน”
แล้วมาตอนนี้เจ้าจะมาเฝ้าระวังกันเองเพื่อ?
“ข้าจะเข้าไปใกล้ แล้วจะทำไม เจ้าจะทำอะไรข้าได้”
หลังจากมดยักษ์พูดจบ มันก็ได้ใช้ขามดของมันข้างหนึ่ง ก้าวข้ามเส้นกั
