้นไป
“ถอยไป”
กุ้งยักษ์ได้แทงหอกไปที่ขามดยักษ์ มดยักษ์ก็ยกขากลับไป
“โอ้ะ ข้าก้าวข้ามไปอีกแล้ว เจ้าจะทำอะไรอีกล่ะ”
ดูเหมือนว่ามดยักษ์ตัวนี้จะพบเกมแก้เบื่อของมันแล้ว มันได้ยกขาไปมาระหว่างเขตของมันและเขตของสัตว์ประหลาดแห่งท้องทะเลไปมา ระหว่างนั้นเจ้ากุ้งก็แทงหอกสลับไปมาเพื่อป้องกันการข้ามเขตของมดยักษ์ตรงหน้าอย่างแข็งขัน
“ฮ่าฮ่าฮ่า แกนี่บ้าดีวะ”
การกระทำของสัตว์ยักษ์ทั้งสองตัวนี้อยู่ภายใต้การจ้องมองของเฉินเฉียงในขณะที่เขากำลังคิดแผนการ
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงก็นึกสนใจและพยายามเข้าไปใกล้เพื่อฟังว่าพวกมันคุยอะไรกัน
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้กุ้งยักษ์ เห็นแกโกรธง่ายๆแบบนี้แล้วข้าเองก็อดที่จะคันไม้คันมือไม่ได้ซะแล้วสิ อยากรู้จริงๆว่าถ้าจะจับแกไปย่างแล้วจะอร่อยขนาดไหน ต้องอร่อยมากๆแน่ๆใช่รึเปล่าล่ะ”
“ฮึ่ม ที่ท่านผู้การของข้าพูดไว้ถูกต้องแล้ว ไอ้พวกสัตว์ประหลาดบกอย่างแกนั้นช่างเป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ารังเกียจ”
“ถ้าข้าไม่คอยระวังคุมเชิงไอ้ตัวอย่างแกเอาไว้ตรงนี้ พวกแกต้องยึดครองแม้แต่น่านน้ำของพวกเรา”
หลังจากพูดจบ กุ้งยักษ์ก็ได้แทงหอกในมือไปข้างหน้าอย่างฉุนเฉียว
“ไอ้กุ้งยักษ์ นี่ข้าแค่ล้อเล่นนะโว้ย นี่เจ้าก็ฆ่าแกงกันเลยรึไง นี่เกือบจะแทงข้าแล้วนะโว้ย”
“ไอ้ตัวโง่งม ข้าไม่ยอมให้ตัวอย่างแกมารังแกกันง่ายๆหรอก”
เมื่อพูดจบ มดยักษ์ได้ยกหอกในมือขึ้นและสู้กลับ เฉินเฉียงที่อยู่ไม่ไกลก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มกริ่ม
เขาไม่คิดจ
