ริงๆว่ากองกำลังทั้งสองนี้จะเป็นสัตว์ประหลาดเหมือนกัน แต่จะแบ่งแยกกันขนาดนี้
ตราบใดที่พวกมันขัดแย้งกัน มันจะดีสำหรับเขา
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงก็จ้องมองไปที่สัตว์ประหลาดยักษ์ทั้งสองที่กำลังลงไม้ลงมือกันอยู่นิ่งๆ เฝ้าคอยโอกาส
ทั้งกุ้งยักษ์และมดยักษ์นั้นต่างก็เป็นสัตว์ประหลาดที่อยู่ในระดับทหารขั้นสูงทั้งคู่ ในเชิงความแข็งแกร่งทางการบ่มเพาะนั้นสมควรจะอยู่ในระดับเท่าเทียมกัน อย่างไรก็ตาม ด้วยการที่ตรงนี้คือพื้นที่บนบก ความแข็งแกร่งของกุ้งยักษ์เองจึงแสดงออกมาได้อย่างจำกัด หากยาวในมือนั้นทำได้เพียงทิ่มแทงออกไปตรงๆเฉยๆเพียงเท่านั้น
กลับกัน เจ้ามดยักษ์ตัวนี้ ไม่เพียงจะไม่หยุดก่อกวนกุ้งยักษ์ด้วยคำพูดแล้ว มันยังยาวร่ายรำหอกยาวในมือด้วยมือเพียงข้างเดียวให้ตวัดฉวัดเฉวียนไปมาอย่างคล่องแคล่ว และนี่ทำให้ยิ่งเวลาล่วงเลยไป บนเปลือกของกุ้งยักษ์ก็บังเกิดรอยขีดขาวๆมากขึ้นเรื่อยๆ
ถึงแม้มันจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่นี่ก็เปรียบได้ดั่งร่องรอยแห่งความอัปยศของกุ้งยักษ์ตัวนี้
“ฮี่ฮี่ฮี่ ไอ้กุ้งโง่ หากว่าเราไม่ได้เป็นพันธมิตรกันอยู่ล่ะก็ ข้าจะจับแกมาฉีกแข้งฉีกขาแล้วลิ้มลองเนื้อที่อยู่ใต้เปลือกของแก” หลังจากพูดจบ มดยักษ์ก็ได้สะบัดหอกไปอีกหนึ่งที
-นี่แหละ-
ไม่ไกลจากตรงนี้ เฉินเฉียงได้ใช้จังหวะนี้ยิงธนูสีดำโดยใช้พลังสายเลือดที่อ่อนที่สุดไปยังขาซ้ายของกุ้งยักษ์
“อั้ค”
ก่อนหน้านี้เสียงโวกเวกของสัตว์ยักษ์ทั้งสองได้ด
