ไม่ถ้วน นั้นให้พวกเราเสียกำลังพลที่ทรงพลังไปมากมายนัก”
โดยเฉพาะในทุกๆครั้งที่พวกเราต้องปะทะกับไอ้พวกกลายพันธุ์ พวกมันจะเล็งหัวพวกเราด้วยทุกสิ่งที่มีก่อนเป็นอันดับแรก จะบอกว่าพวกมันจะตามล้างตามผลาญพวกเราจนกว่าจะหมดสิ้นก็ว่าได้
ที่ข้ากล้าพูดแบบนี้เป็นเพราะว่านี่ทำให้พวกเรานั้นเหลือเพียงสิบสามคนนับจากการสูญเสียครั้งก่อน
หลังจากนั้นท่านผู้การก็ไม่คิดที่จะส่งเราลงสนามรบอีก ถึงกระนั้น เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ด้วยการยุยงของเจิ้งตี้ที่ส่งพวกเราไปทำภารกิจและนี่เองก็สมควรจะเป็นกับดักและทำให้พวกเรานั้นตกตายไปอีกห้าคน และนี่ก็ยิ่งทำให้ภารกิจของพวกเรานั้นลดน้อยถอยลงไปเรื่อยๆ
“ความจริงข้าเองก็ลองคุยกับผู้การเรื่องที่จะกลับลงสนามรบเหมือนกัน แต่ผู้การนั้นไม่เห็นด้วย นี่ยังทำให้ข้าเข้าใจว่าเขาต้องการจะยุบพวกเราไปด้วยซ้ำ ดีกว่าที่จะปล่อยพวกเราให้ตกตายในสนามรบจนหมดด้วยซ้ำ”
“แต่ผู้การนั้นก็ไม่ได้เข้าใจว่ากองกำลังของพวกเรานั้นได้ตราธงนี้มาจากการผ่านศึกสงครามมานับครั้งไม่ถ้วน “
“มันก็คงจะแปลกดีพิลึกหากพวกเรานั้นจะต้องสูญสิ้นไปจากเหตุผลอื่นที่ไม่ใช่ในสนามรบเช่นกัน”
คำอธิบายเหล่านี้ถึงแม้ทุกคนในกองกำลังเทียนเว่ยจะรับรู้กันทั่ว แต่เมื่อออกมาจากปากของกัปตันของตน นี่ทำให้พวกเขานั้นซาบซึ้งความหมายของคำคำนี้เข้าไปถึงแก่นกระดูก
ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายนี้ เฉินเฉียงได้โทษตัวเองที่ดันไปเผลอถามในสิ่งที่เป็นรากแห่งปัญ
