บทที่ 104 ผลจากการไม่คิด
“แม่…เอ๊ย ทำไมผู้การต้องทำให้มันดูลึกลับแบบนี้เนี่ย กัปตันจาง ข้าว่าเปิดมันดูตอนนี้จะดีกว่า”
ระหว่างทางกลับ เฉินเฉียงที่อดที่จะอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ นี่ทำให้เขานั้นพยายามยุยงจางหยวนให้แอบดูของที่อยู่ข้างใน
“ไม่ คำสั่งของผู้การ พวกเราต้องทำตามเท่านั้น”
เฉินเฉียงไม่คิดว่าจางหยวนจะเคร่งครัดและไม่ยอมทำตามที่เขายุส่งอย่างเห็นได้ชัด นี่ทำให้เขาได้แต่เดินตามจางหยวนกลับโรงแรมไปอย่างเซ็งๆ
“โอ้ กัปตัน ท่านกลับมาแล้ว”
หวังต้าหลู่ออกมาต้อนรับในขณะที่มือหนึ่งของเขากำลังลูบท้องของตน
จางหยวนที่เห็นก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองกองจานอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเยอะจนเขาต้องเดาะลิ้นออกมาและถามอย่างอารมณ์เสีย “ไอ้เจ้าหน้าเลือด นี่เจ้าซัดไปเท่าไหร่เนี่ย”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ไม่มากไม่มายหรอกน่า แค่สองแก่นคริสตัลระดับนายพลวิญญาณขั้นต้นสองก้อนก็เท่านั้น”
“ห้ะ ไม่มากไม่มายกับผีบ้านเอ็งน่ะสิ แก่นคริสตัลนายพลวิญญาณขั้นต้นสองก้อนเลยนะโว้ย” จางหยวนได้ชี้ไปที่หวังต้าหลู่ที่กำลังยิ้มร่า ก่อนที่จะหยิบเก้าอี้มาหมุนแล้วแกระแทกลงพื้นอย่างดังลั่นแล้วนั่งลงไป
“โคตรน่าเสียดายเลยจริงๆ แก่นคริสตัลที่เจ้าจ่ายไปมันพอสำหรับพวกเรากินอยู่ไปได้สิบวันไม่ใช่รึไง แล้วมาจ่ายพวกมันภายในมื้อเดียวเนี่ยนะ ไอ้หมูตอนโลภมากเอ๊ย ข้าน่าจะตีเจ้าให้ตายเสียตรงนี้”
คนทั้งเก้าได้เดินออกมาจากโรงแรมด้วยเสียงเอ็ดตะโรที่ดังลั่น จางหยวนไ
