บทที่ 105 ความเข้าใจในมนุษย์กลายพันธุ์
“ครับกัปตัน”
หลังจากเฉินเฉียงขานรับ เขาก็ได้วิ่งขึ้นหน้าและเดินไปเคียงข้างจางหยวน
“กัปตันจาง ข้าเองก็ฟังทุกคนพูดมามากมายแล้ว ทำไม้ข้าอดไม่ได้รู้สึกว่ากองกำลังของเรานั้นกำลังถูกคุ้มครองจากท่านผู้การจริงๆล่ะ”
“หากว่าเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าก็เริ่มรู้สึกไม่แปลกใจที่จะถูกคนอื่นดูแคลน”
“หรือว่าพวกเรานั้นไม่มีความสามารถพอที่จะรับภารกิจที่เกี่ยวกับการต่อสู้กัน”
“ใครบอกเจ้าว่าพวกเราทำภารกิจแบบนั้นไม่ได้ ก่อนที่เจ้าจะเข้ามานั้น ข้าบอกได้เลยว่าไม่มีใครสักคนในพวกเราที่บกพร่องในความห้าวหาญและทักษะในการต่อสู้เลยสักคนเดียว”
“เป็นเรื่องน่าเสียดายเหมือนกันที่เจ้านั้นพึ่งจะได้เข้ามาร่วมกับเรา”
“ทำไมเจ้าไม่ลองเปลี่ยนมุมมองดูล่ะ ก่อนหน้านี้เจ้าก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าที่พักของกองกำลังของเรานั้นมีห้องว่างมากมายขนาดไหน ที่ห้องเหล่านั้นว่างลงนั้น ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เกิดจากพวกเขาตกตายในสนามรบ”
หลังจากพบกับหลู่จี้ในวันแรก เฉินเฉียงนั้นคิดว่าหลู่จี้เป็นเพียงพวกใช้สมองเท่านั้น แต่เมื่อเขาได้ยินเรื่องที่ทำให้กองกำลังเทียนเว่ยต้องเสียชื่อเสียงเมื่อไหร่ ชายคนนี้กลับฮึกเหิมขึ้นมาราวกับเสือตัวน้อยเลยทีเดียว
จางหยวนเมื่อพูดถึงจุดนี้ เขาก็ได้ถอดถอนลมหายใจออกมายาวๆ “เฮ้ออออ.. เฉินเฉียง ที่ไอ้เจ้าเด็กเรียนนี่พูดออกมานั้นถูกต้องแล้ว”
“ด้วยการที่กองกำลังของพวกเรานั้นผ่านศึกสงครามมานับครั้ง
