บทที่ 103 คำตัดสิน
“เจ้าว่าไงนะ”
ลีกุยที่นั่งอยู่เมื่อได้ยินถึงกับของขึ้นจนต้องลุกขึ้นยืนพลางปลดปล่อยพลังสายเลือดออกมา
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงจ้องมองลีกุยไปด้วยสายตาผ่อนคลาย ราวกับว่ากำลังอาบสายลมเย็นสบายในฤดูใบไม้ผลิ
“เจ้าคือลีกุยสินะ ข้ารู้ว่าเจ้าเองอยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นสูง ไม่ต้องมาอวดแบบนี้หรอก และกับการที่เจ้ามาตะคอกใส่ข้าแบบนี้ เจ้าก็มีสิทธิตามตำแหน่งของเจ้า แต่เจ้าจงจดจำคำพูดนี้ไว้”
“คนอย่างเจ้า ไม่มีสิทธิจะมาดูถูกกองกำลังเทียนเว่ยของข้า”
“ต่อให้พวกข้ามีเพียงแปดคนแล้วยังไง ในอนาคต กองกำลังของข้าจะมีชื่อเสียงขจรขจายยิ่งกว่ากองกำลังของเจ้าอย่างแน่นอน”
“พี่น้องที่ดี”
เมื่อได้ยินแบบนี้ จางหยวนที่ได้ยินก็เดินมาตบไหล่เฉินเฉียงอย่างหนักและพูดออกมาอย่างวางใจ “เฉินเฉียง เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ”
“ก็ดี พวกเราได้ถือว่าเป็นพี่น้องกันแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ก็ตาม ไม่ว่าในอนาคต เฉินเฉียงจะได้เข้ากองกำลังเทียนเว่ยหรือไม่ ยังไงซะเขาก็ถือได้ว่าเป็นคนของพวกเราแล้ว แค่นั้นก็ถือว่าเพียงพอไม่ใช่รึ”
เป็นตอนนี้ที่หลินเฟิงได้ยกมือห้ามปรามสื่อถึงการหยุดคุยถึงเรื่องนี้ และทำการตัดบทเข้าหัวข้อการประชุมเรื่องสุดท้ายในทันที
“เอาล่ะ ขอให้ข้าได้พูดบ้างแล้วกัน”
หลินเฟิงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หวู่เจียง ในฐานะที่เจ้าเป็นถึงหัวหน้ากองกำลังคุนเผิง แต่เจ้า กลับปล่อยให้มนุษย์กลาย
