มื่อเจ้าเข้าร่วมกับพวกเราแล้วเจ้าก็ไม่มีสิ่งใดที่ขาดเหลือไม่ใช่รึไงกัน”
“แต่นี่ผ่านไปเพียงครึ่งวันแต่เจ้ากลับบอกว่าทำมันหายเนี่ยนะ”
“อย่าบอกว่าเจ้าไม่ได้เก็บมันในกระเป๋าเก็บของของเจ้า เจ้าเลยเผลอทำมันตกหล่นไป”
“หากเจ้าบอกว่าเจ้าอยากจะเก็บมันไว้เอง ข้ายังพอจะเชื่อเจ้าได้มากกว่าด้วยซ้ำ”
“ท่านผู้การ ท่านสามารถสังหารฆ่าทิ้งได้เลยแต่อย่านำความอัปยศอดสูมาสู่ข้า”
“หากท่านไม่เชื่อข้า ท่านเองก็สามารถสอบสวนข้าได้ ข้าไม่จำเป็นต้องพูดออกมาแบบนี้เลยด้วยซ้ำ”
“แต่ข้าไม่อาจจะกล่าวเท็จต่อตัวเองได้เช่นเดียวกัน”
“หึหึหึ” หลินเฟิงได้หัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
“จางหยวน เจ้าเองช่างปากดีนัก งั้นข้าขอถามหน่อย หากเจ้ามาอยู่ในตำแหน่งของข้าและข้าพูดให้เจ้าฟังแบบนี้เจ้าจะเชื่อคำพูดนี้ของข้าได้รึเปล่า”
“ต่อให้นี่คือความจริง เจ้าเองก็คงจะยอมรับผลที่ตามมาได้สินะ”
“คนที่มีความดีความชอบสมควรได้รับรางวัล คนที่ทำผิดสมควรได้รับโทษ”
“นี่คือกฎของพวกเรา ตึกจอมพลเหมันต์จันทรา”
ต่อให้เจ้ามีคุณความดี แต่โทษในครั้งนี้ละเว้นให้ไม่ได้
“และนี่คือโทษที่ข้าตัดสินให้เจ้าได้รับ เจ้า…”
“โปรดหยุดก่อนท่านผู้การ” ก่อนที่หลินเฟิงจะได้กล่าวคำตัดสินโทษ เฉินเฉียงได้ร้องห้ามเอาไว้
“เฉินเฉียง เจ้าอย่าได้พูดให้มากนัก”
จางหยวนได้เหลือบมองเฉินเฉียงพลางส่ายหน้าห้าม
“เฉินเฉียง เจ้าหมายความว่ายังไง ที่นี่คือตึกจอมพล เรื่องนี้ไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า
