้ฟังมาถึงจุดนี้
ทั้งสองก็ได้โค้งตัวราวกับรอรับคำตัดสินโทษจากผู้การหลินเฟิง
“และเพื่อให้การตัดสินนี้ยุติธรรม ข้าตัดสินให้กองกำลังเทียนเว่ยของเจ้านั้น นำบางสิ่งไปส่งที่เขตกันหนัน”
“หากว่ามีอุบัติเหตุระหว่างทาง หรือพวกเจ้าคิดจะทำของสูญหายล่ะก็ ข้าจะไม่ปรานี ข้าจะจัดข้อหาให้พวกเจ้าอย่างหนัก และลงโทษไม่ให้เห็นเดือนหรือตะวันอีก เจ้าเข้าใจหรือไม่”
-เอ่ออออ นี่คือการทำโทษจริงๆ…..เรอะ-
จางหยวนและเฉินเฉียงมองหน้ากันราวกับต้องการยืนยันในสิ่งที่ได้ยิน
“อ้าวเฮ้ย พวกเจ้าจะเงียบทำซากอะไรกัน ไม่ได้ยินที่ข้าพูดรึไง”
“ได้ครับ พวกเราจะทำตามที่ผู้การสั่งและทำภารกิจนี้ให้สำเร็จให้จงได้”
หลินเฟิงได้พยักหน้ารับอย่างพอใจก่อนที่จะส่งแหวนในมือให้จางหยวน
“จางหยวน จำไว้ให้ดี อย่าได้ล่าช้าในการส่งของครั้งนี้ อย่าให้มันสูญหาย อย่าได้เปิดกลางทาง อย่าได้ทำมันเสียหาย อย่าได้ให้เรื่องนี้หลุดรอดไปเข้าหูใคร เจ้าต้องจำเรื่องนี้ไว้ให้ดี”
จางหยวนได้รับแหวนมาแล้วก็เตรียมที่จะตรวจสอบของข้างในนั้นก็ได้ถูกหยุดไว้ด้วยคำพูดนี้ของหลินเฟิง “อย่างที่บอกไป เจ้าไม่ได้รับการอนุญาตให้เปิดดูไม่ว่าจะมีเหตุผลใดๆก็ตาม”
“เอ่อ…ท่านผู้การครับ แต่หากเมื่อข้าไปถึงที่นั่นแล้วจะให้ข้าส่งมอบมันให้ใคร”
“เมื่อถึงตอนนั้นพวกนั้นก็จะส่งข้อความมาถามข้าเอง ตอนนั้นแหละที่พวกเจ้าจะได้รู้”
