งกระโดดออกจากหลุมก่อน หลังจากนั้นจึงให้คนที่เหลือออกมา
“เฉินเฉียง ดูนั่น”
จางหยวนได้ชี้ให้เฉินเฉียงดูตรอกหนึ่งที่อยู่ห่างจากตรงนี้ไปห้าไมล์และพูดออกมา “พวกเราตอนนี้อยู่กันที่นั่น มากับพวกเราสิ”
หลังจากผ่านไปสักพัก เฉินเฉียงก็ได้ตามจางหยวนไปจนถึงตรอกดังกล่าว
“คนเยอะไปไหมเนี่ย”
เฉินเฉียงได้มองไปในตรอกก็พอจะกะประมาณได้ว่าในตรอกนี้มีคนประมาณสี่ถึงห้าร้อยคน นี่ทำให้มุมปากของเขากระตุกในทันที
นั่นก็เพราะทุกคนที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างน้อยๆก็อยู่ในระดับนายพลวิญญาณ บางคนก็อยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นสูงช่วงต้น
“เฮ้อออ ช่างน่าอายจริงๆ ต่อให้พวกเราไปกันหมดนี่ก็ไม่อาจสู้กับสัตว์ประหลาดพวกนั้นได้”
จางหยวนถอนหายใจ ก่อนที่จะพาเฉินเฉียงไปหาผู้นำภารกิจ
“หวู่เจียง พวกเราไม่สามารถต่อกรกับสัตว์ประหลาดกลุ่มนี้ได้หรอก เราควรกลับไปรายงานท่านผู้การจะดีกว่า”
หวู่เจียงที่ได้ยินก็แสดงท่าทีอารมณ์เสียทันที “จางหยวน ก่อนที่เรามานี่ ผู้การก็กำชับมาแล้วว่าพวกเราเพียงสำรวจสถานการณ์ของสัตว์ประหลาดเท่านั้น ส่วนเรื่องโจมตีพวกมันหรือไม่นั้นไม่เกี่ยวกับเจ้า”
“ทุกคนที่นี่ต่างก็รู้ว่ากองกำลังของเจ้ามีคนเพียงน้อยนิด หากพวกเจ้าตายไปกันอีกสักคนพวกเจ้าคงโดนยุบกองกำลังเป็นแน่”
“สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำในตอนนี้คือการรายงานสิ่งที่พบ หากเจ้ากลัวตาย พวกเจ้าก็ถอยไป พวกเรากองกำลังคุนเผิงจะสู้กับพวกมัน”
เมื่อได้ยินแบบนั้น จางหยวนจึงได้พูดสวนก
