นั้นไม่มีลูก
“ฮ่าฮ่าฮ่า เฉินเฉียง ข้าล่ะไม่คิดเลยจริงๆว่าแกคิดจะใช้ลูกไม้เด็กๆแบบนี้ แกเร็วนักไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงไม่ตามข้ามาล่ะ”
“มีแต่ธนูในมือ เหอะเหอะเหอะ ไหนลูกล่ะโว้ย”
“ในเมื่อแกไม่มีลูกแล้วแกจะถือธนูไว้ทำหอกอะไรวะ เหอะ”
ลีจี๋ผู้ซึ่งพึ่งจะยืนตระหง่านบนประตูอาณานิคมในตอนนี้ก็เป็นที่สะดุดตาของเหล่าชาวอาณานิคมผู้อ่อนแอและนักรับสายเลือดบางคนที่เฝ้าอยู่ที่หน้าประตูอาณานิคมก็ทำให้พวกเขานั้นต้องตื่นตกใจ
อย่างไรก็ตาม เพียงเขาพูดยั่วยุเฉินเฉียงจบลงและทำท่าที่จะเข้าไปในอาณานิคมหมายจะฆ่าล้าง เขาคิดไม่ถึงว่าเกราะพลังงานที่เขาใช้เคลือบร่างกายเอาไว้จะแตกออก พร้อมๆกับอกที่กลายเป็นรูโหว่
ลีจี๋ในตอนนี้ยังคงจ้องมองที่รูโหว่กลางหน้าอกขนาดใหญ่อย่างไม่เชื่อสายตา จนกระทั่งต้องจบชีวิตลงก็ยังไม่รู้ว่าเขาตายเพราะเหตุใด
แน่นอนว่าหากว่าเขานั้นใส่ใจที่จะเพิ่มความหนาของเกราะพลังงานของตนอีกสักเล็กน้อยก็คงจะไม่ลงเอยแบบนี้
แต่การที่ไม่คิดว่าโลกนี้จะโหดร้ายถึงเพียงนี้ คนแบบนี้จึงไม่คิดจะใส่ใจ
เมื่อเห็นว่าลีจี๋ผู้ซึ่งอกทะลุด้วยลูกธนูพลังงานของเฉินเฉียงร่วงหล่นออกมาที่หน้าประตูทางเข้าอาณานิคม นี่ทำให้เฉินเฉียงในที่สุดก็ถอดถอนลมหายใจออกมาได้อย่างโล่งใจ
หากเขาไม่ได้ธนูสีดำคันนี้ล่ะก็ เห็นทีเรื่องในวันนี้คงจบลงด้วยภาพที่เขาไม่อยากจะคาดถึง
เมื่อสถานการณ์อันตรายได้ผ่านพ้น เฉินเฉียงจึงได้ทำการดูดซับพลังงานจากศพทั้ง
