บทที่ 93 ตายหนึ่ง
ท่ามกลางหมอกที่กระจายไปทั่วนั้น เฉินเฉียงรีบหันไปทิศทางหนึ่งและดึงเจ้าอ้วนให้มาหา เขาใช้ก้าวย่างสวรรค์ย่างก้าวแรกโจนทะยานไปทางอื่นสามร้อยเมตร และนี่ทำให้หลบการโจมตีถึงตายทั้งสองได้
“พี่เฉียง ให้ข้าส่งสัญญาณให้นายพลหลิงรับทราบดีหรือไม่”
เจ้าอ้วนที่หน้าซีดเผือดเพราะพึ่งจะรอดตายมาอย่างหวุดหวิด เขาถามในขณะที่ใช้มือจับที่ขลุ่ยผิวและเตรียมที่จะวางที่ปาก
“ไม่ต้อง”
เฉินเฉียงได้จับไปที่ขลุ่ยผิวของเจ้าอ้วนเพื่อห้ามปรามและดันเขาไว้ให้คอยอยู่ข้างหลัง ในขณะเดียวกันก็ได้มีชายสองคนปรากฏตัวขึ้นอยู่ตรงหน้า
ดูจากการโจมตีเมื่อครู่และระดับการบ่มเพาะที่สูงกว่าแล้ว ต่อให้เจ้าอ้วนเรียกหลิงเว่ยและคนอื่นๆมาก็ไม่แคล้วต้องตกตาย
“พวกเจ้ามาจากสำนักเต่าดำงั้นรึ”
เหมือนชายที่ปิดหน้าไว้ทำให้เฉินเฉียงนึกถึงอาจารย์ของสำนักที่ปิดหน้าที่เจอเมื่อไม่กี่วันก่อน
อย่างไรก็ตาม ทั้งสองตรงหน้าของเขาเองอย่างมากก็อยู่ในระดับนายพลวิญญาณระดับกลาง แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่อาจารย์ โดยเห็นได้ชัดจากความประสงค์ร้ายหมายเอาชีวิตของเขา แถมยังไม่เพียงจะคิดฆ่าเพียงเขา แต่หมายเอาชีวิตเจ้าอ้วนที่อยู่ด้วยกันเสียอีก
นี่สมควรจะเป็นศิษย์สำนักเต่าดำ และเพียงคนเดียวที่กล้าจะทำได้ขนาดนี้ก็คือ จ้าวฮั่น
“พวกเจ้าเป็นจ้าวฮั่นส่งมาสินะ”
ชายสองคนมองหน้ากันและเผยรอยยิ้มออกมา “ถึงแม้จ้าวฮั่นจะมีผู้อาวุโสสองหนุนหลัง แต่ด้วยระดับการบ่มเพาะของเขา
