บทที่ 94 สัตว์ประหลาดที่ร้ายกาจจำนวนมาก
-ไม่ ข้าจะปล่อยให้มันเข้าไปในอาณานิคมไม่ได้-
-หากว่ามันเข้าไปล่ะก็ ด้วยระดับการบ่มเพาะของมัน ต่อให้ข้าจะแกร่งขนาดไหนก็สามารถโค่นล้มมันได้ตรงๆ และนี่จะทำให้อาณานิคมของข้าตกอยู่ในสภาพนรกบนดิน-
-แต่ถึงแม้ว่าท่าเท้าของข้าจะเหนือล้ำ แต่ไอ้ระยำตัวนี้มันอยู่ใกล้อาณานิคมเกินไป เพียงชั่วพริบตามันก็จะเข้าสู่อาณานิคมได้แล้ว-
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงได้เก็บดาบดั้นเมฆในมือก่อนที่จะบังเกิดประกายแสงสีดำขึ้นในมือของเขา และนี่ให้ธนูสีดำทมิฬคันหนึ่งได้ปรากฏอยู่ในมือ
ด้วยพลังจิตของเฉินเฉียงในขณะนี้ การที่เขาจะล็อกเป้าลีจี๋นั้นง่ายมาก และเป็นตอนนี้ที่เขาได้ปล่อยธนูพลังงานสายเลือดพุ่งตรงไปยังหลังของลีจี๋ ที่กำลังโจนทะยานอย่างรวดเร็วประดุจประกายแสง
ลีจี๋ผู้ซึ่งกำลังวิ่งอย่างบ้าครั้ง เขานั้นโจนทะยานขึ้นไปบนประตูทางเข้าในอาณานิคม เขาหันไปมองยังทิศทางที่เฉินเฉียงอยู่ เขาก็เห็นว่าเฉินเฉียงยังอยู่แต่ไกล นี่ทำให้เขานั้นคิดจะหันหน้าไปเยาะเย้ยเขา แต่ตอนนั้นเขาเห็นว่ามีธนูสีดำปรากฏอยู่ในมือเฉินเฉียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ลีจี๋ผู้ซึ่งพึ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับการบ่มเพาะนายพลวิญญาณขั้นกลางได้นั้นย่อมไม่กริ่งเกรงต่อสิ่งใด แต่เมื่อได้เห็นคันธนูสีดำที่อยู่ในมือของเฉินเฉียงแล้วเขากลับรู้สึกได้ถึงภัยอันตรายที่กำลังจะมา
แต่เขาเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเมื่อเห็นว่าธนูของเฉินเฉียง
