บทที่ 92 กลับไปบ้านและแต่งตัวดี
โดยปกติแล้วการเดินทางจากสำนักไปเขาหมางนั้นใช้เวลาเพียงสามถึงสี่วัน แต่ในครั้งนี้ เฉินเฉียงใช้เวลาไปกว่าหกวันเต็ม
สามกิโลด้านตะวันตกของอาณานิคม เฉินเฉียงได้เห็นเพื่อร่วมงานเก่ากำลังเดินตรวจตราอยู่
เพียงการกระโจนครั้งเดียว เขาก็ได้ไปปรากฏอยู่ด้านหลังชายคนนี้ก่อนที่จะวางมือที่ไหล่ละพูดขึ้นมา “ลีเสี่ยวฟาน”
“ใครวะ”
ลีเสี่ยวฟานที่ตกใจได้กระโจนไปข้างๆพลางหันตัวมายกหอกแล้วชี้ไปที่อกของเฉินเฉียง
เฉินเฉียงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “ไม่เห็นต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยนา ว่าแต่เจ้านี่จะตอบสนองช้าไปหน่อยป่าว”
“เฉินเฉียง”
ลีเสี่ยวฟานร้องดังลั่นก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดไหล่ของเฉินเฉียงและพูดออกมาอย่างตื่นเต้น
“ทำไมเจ้ากลับมาได้ล่ะ เห็นนายพลหลิงบอกว่าเจ้าไปเรียนต่อที่สำนักเต่าดำไม่ใช่เหรอ เป็นยังไงบ้าง ที่นั่นไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ”
หลังจากโดนถามคำถามไปมากมาย เฉินเฉียงเองก็ไม่รู้จะตอบข้อไหนก่อนดีเหมือนกัน
และท่าทางของลีเสี่ยวฟานเองก็ทำให้เขาประทับใจไม่น้อย
เขาจำได้ว่าตอนที่พบกันครั้งแรก ชายคนนี้มึนตึงใส่เขา แต่ไม่คิดว่าจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้หลังจากไม่พบกันเพียงไม่กี่เดือน
“ฮ่าฮ่า ใจเย็นๆก่อนหน้า ว่าแต่คนอื่นเป็นยังไงบ้างเนี่ย แล้วนายพลล่ะ ยังประจำการอยู่นี่รึเปล่า”
“ทุกๆคนสบายดี ส่วนนายพลยังอยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้าเลิกงานแล้วจะพาไปหาแล้วกัน”
“ไม่ต้องรอเลิกงานหรอกน่า ไปตอนนี้นี่แหล่ะ”
เมื่อเห็
