ไป
“เป็นหญิงงามที่สวรรค์อำนวยพรให้สินะ เฮ้อออออ…” เฉินเฉียงอดไม่ได้ที่จะถอดถอนหายใจออกมา
และคนเช่นนี้แน่นอนว่าย่อมจะก้าวเข้าสู่ระดับการบ่มเพาะระดับราชาได้ทุกเมื่อ จึงไม่แปลกที่ศิษย์พี่ใหญ่ของเขานั้นจะประหม่าเกี่ยวกับงานประลองสี่สำนักที่เลื่อนออกไป
แต่เมื่อนึกย้อนไปถึงการต่อสู้ในเขตแดนหมอกโลหิต นี่ทำให้เขานึกว่าดีเหมือนกันที่เขาเป็นเช่นนี้
นั่นก็เพราะหากว่าเปิดจุดชีพจรลับจุดแรกได้แล้ว เขานั้นจะไม่อาจทำการบ่มเพาะจุดตันเถียนหลักของเขาได้อีก เขาไม่อยากเป็นเหมือนดั่งเว่ยฉิงเชินที่มีพลังสายเลือดที่รุนแรงแต่ขาดแหล่งพลังงานที่จะใช้ และนั่นจะเป็นปัญหาต่อความแข็งแกร่งของเขาในอนาคต
หลังจากครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่นาน ในที่สุดเฉินเฉียงก็ได้ปิดข้อมูลทั้งหมด พร้อมความรู้สึกที่ยังมีเรื่องคาใจอยู่บ้างก็ตาม
นั่นก็เพราะเขาไม่อาจจะหาข้อมูลเกี่ยวกับสายเลือดโกลาหลแรกกำเนิดของเขาได้เลย
แต่หาข้อมูลซะขนาดนี้แต่ยังไม่พบอะไร เขาก็คงทำได้เพียงปล่อยมันไปเท่านั้น ยังไงซะ ด้วยระบบอันสุดแสนมหัศจรรย์ของเขาก็สมควรจะไม่มีปัญหาเกี่ยวกับการบ่มเพาะในเรื่องนี้
เมื่อคิดได้ดังนั้นเฉินเฉียงจึงคิดว่าจะนอนหลับสักหน่อย เป็นตอนนี้ที่เขาพบว่าหม่าหลิวที่ยังคงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดที่ด้านนอกนั้น ในตอนนี้ได้สัปหงกไปแล้ว นี่ทำให้เฉินเฉียงถึงกับต้องเหลือกตามองบนและค่อยๆย่องออกไปในทันที
หลังจากใช้ทักษะสะกดจิต สะกดหม่าหลิวไปแล้ว เฉ
