ซะให้พ้นๆ หากมันยังโวยวายอยู่แบบนั้น ชื่อเสียงของข้าคงไม่เหลือชิ้นดีแน่
โฮ่วจี้รู้สึกตกใจจนใจเต้นขึ้นมาเมื่อได้ยิน เขาตอบรับและรีบไปจัดการเรื่องนี้ในทันที
“ฮั่น เจ้าสั่งบ้าอะไรกับหม่าหลิว มันถึงได้เข้าไปแอบดูหลิวซวนเอ๋อแบบนั้น นี่เจ้าไม่รู้จริงๆรึไงว่าเธอเป็นหลานสาวของผู้อาวุโสใหญ่น่ะ”
ในทันทีที่โฮ่วจี้ออกไป จ้าวหยางก็ได้ปรากฏตัวต่อหน้าจ้าวฮั่น พร้อมสีหน้าที่โกรธสุดๆ
“ท่านปู่ ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ข้าแค่ให้มันไปเฝ้าดูเฉินเฉียง ใครจะไปคิดว่าจะออกมาเป็นแบบนี้ได้กัน”
จ้าวหยางได้ถอดถอนลมหายใจออกมาในทันที “ฮั่น ปล่อยวางมันซะ ในตอนนี้ผอ.เองก็อยู่ทางฝั่งเฉินเฉียงแล้ว นี่เจ้ายังคิดที่จะหาเรื่องเขาอีกรึ”
“ยิ่งไปกว่านั้น ตราบใดที่เฉินเฉียงยังอยู่ในสำนัก เจ้าเองก็ทำอะไรไม่ได้ หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แม้แต่ข้าก็ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้”
“ท่านปู่อย่าได้เป็นกังวล ตราบใดที่ข้าฆ่าไอ้คนแล่เนื้อนั่นไม่ได้ ข้าจะไม่ยอมตายเป็นอันขาด”
สายตาที่จ้าวฮั่นพูดออกมาในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา หลังจากนั้นเขาก็ได้พูดอย่างโหดร้ายออกมา “ข้าไม่เชื่อว่าไอ้คนแล่เนื้อนั่นจะไม่ออกจากสำนักเลยสักวัน ทันทีที่มันออกจากสำนักเมื่อไหร่ เข้าจะหาทางฆ่ามันเพื่อระบายความเจ็บปวดของข้าให้ได้”
เมื่อเห็นท่าทางแน่วแน่ที่จะแก้แค้นของหลานชายตนแล้ว จ้าวหยางทำได้เพียงถอดถอนลมหายใจออกมา เขารู้แล้วว่าไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ไม่อาจจะเปลี่ยนใจหลา
