บทที่ 87 ทรัพยากรเหลือล้น
“….อาจารย์ ท่านหมายความว่าผอ.ต้องการฝึกฝนข้าอย่างนั้นรึ”
ฮู่ต้าไฮ่พยักหน้ารับ “ใช่ เฉินเฉียง เจ้าเองได้ออกไปทำภารกิจในครั้งนี้จนได้เห็นฉากที่อาณานิคมเขาอูฐถูกกวาดล้างมาแล้ว และยังมีเรื่องอย่างถูหมั่นเถียนและกองโจรของมันที่ก่อเรื่องไว้อีก ข้าเชื่อว่าเจ้าเองสมควรจะเกิดความรู้สึกบางอย่างต่อเหตุการณ์ครั้งนี้ใช่หรือไม่”
“ใช่ครับ”
“เจ้าเองก็สมควรจะได้รับรู้แล้วว่าสำนักเรานั้นแม้จะเน้นในเรื่องทักษะในการต่อสู้ จนถึงกับสร้างลานประลองเป็นตาย แต่นั่นก็ช่างประสบการณ์ได้เพียงน้อยนิด”
“มีเพียงผู้ที่ก้าวเดินและผ่านประสบการณ์จริงมาแล้วเท่านั้นที่จะได้รับประสบการณ์ต่อสู้ที่มากล้น”
“และข้าขอถามอีกข้อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมสำนักไม่ขอให้เจ้าสลายความแค้นกับจ้าวฮั่น”
“เหตุผลนั้นก็เป็นเฉกเช่นเดียวกับการที่ผอ.มอบแก่นโลหิตนั่นให้กับเจ้าต่อหน้าทุกคน”
“เมื่อคิดถึงเรื่องที่ว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์เรานั้นต้องอาศัยอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เป็นภัยคุกคามได้ตลอดเวลาแบบนี้เพื่อเอาชีวิตรอด ทั้งการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดและสัตว์กลายพันธุ์ แต่พวกเรายังต้องมาเผชิญหน้าความขัดแย้งภายในระหว่างเผ่าพันธุ์ซะอีก”
หรือก็คือ การที่มนุษย์นั้นจะอยู่รอดในสิ่งแวดล้อมที่โหดร้ายแบบนี้ ไม่เพียงจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูภายนอก แต่ยังจำเป็นต้องรักษาความร่วมมือร่วมใจภายในเผ่าพันธุ์ไว้ให้ได้ นี่คือสิ่งที่เฉินเฉียงได้สัมผัสประสบก
