งวัน เฉินเฉียงก็เลือกหนังสือไปร้อยเล่มและกลับไปยังบ้านพัก
เพียงเขาเปิดประตูสวนของเขา เขาก็สัมผัสได้ในทันทีว่ามีใครบางคนติดตามและลอบดูเขาอยู่
-ไอ้เวรนี่อีกแล้ว-
หลังจากตรวจพบว่าเป็นใครที่ซ่อนอยู่ในเงามืด เฉินเฉียงได้ลอบสบถออกมาในใจแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รับรู้และเข้าห้องไป
ในทันทีที่เข้ากลับมาสำนัก จ้าวฮั่นได้ส่งหม่าหลิวลูกน้องของหมอนั้นให้คอยมาติดตามเขาว่าเขาทำอะไรไปไหนบ้าง
ดูเหมือนว่าจ้าวฮั่นยังคิดแค้นเขาอยู่ไม่เสื่อมคลาย
หากเขาไม่จัดการเรื่องนี้ เขาก็คงจะไม่มีวันอยู่อย่างเป็นสุขในสำนักเต่าดำแห่งนี้
อย่างไรก็ตาม ด้วยการที่ยังอยู่ในสำนัก เฉินเฉียงเชื่อว่าจ้าวฮั่นไม่กล้าทำอะไรเขาอย่างแน่นอน
มีเพียงเขาออกไปนอกสำนักเท่านั้นจ้าวฮั่นถึงจะมีเจตนาฆ่าเขา
ฮึ่ม เมื่อใดก็ตามที่หมอนั่นลงมือด้วยตัวเอง เขาจะไม่ปล่อยให้มันกลับเข้าสำนักแบบมีชีวิตอย่างแน่นอน
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงจึงได้เริ่มอ่านข้อมูลที่เขาได้มาอย่างสงบสุข
ข้อมูลที่เขานำกลับมานั้นสามารถแบ่งได้สามหมวด
หมวดแรกเป็นการพัฒนาพลังจิต
ด้วยการที่นับแต่เขาได้เคล็ดวิชาภาพวาดแห่งห้วงมหาสมุทรมานั้นมันยังไม่ได้พัฒนาขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย และนี่ทำให้พลังจิตของเขาเพิ่มขึ้นได้อย่างเชื่องช้า
สำหรับค่าพลังงานที่เขาได้มานั้น เขาเองก็คิดว่าการจะนำไปเพิ่มค่าพลังจิตของตนนั้นน่าเสียดายแบบสุด และก่อนหน้านี้เขาเองก็ได้ใช้ค่าพลังงานลงไปกับค่าพลังจิตมากมายแล้ว
