บทที่ 86 ความนัย
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินแบบนี้เขาถึงกับต้องปาดเหงื่อของตนในทันที
หากไม่ใช่ว่าผอ.เฉียนได้เตือนเขาไว้ล่ะก็ เขาเองก็คงจะกลับไปดูดซับแก่นโลหิตสัตว์ประหลาดระดับราชานี้ในทันทีที่กลับไปถึง
นั่นก็เพราะด้วยการที่เขานั้นมีระดับการบ่มเพาะต่ำต้อย แต่ด้วยการที่เขาต้องทำภารกิจเพื่อสะสมแต้มเพื่อให้ได้ทรัพยากรเพื่อทำการบ่มเพาะ ก็ต้องเผชิญหน้ากับการข่มเหงจากจ้าวฮั่นอยู่ซ้ำๆ นี่ทำให้เขายังไปไม่ถึงไหนสักที
“ขอบคุณท่านผอ.ที่กล่าวเตือน ศิษย์จะจดจำไว้เป็นอย่างดี”
ผอ.เฉียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ตอนนี้เจ้ากลับไปได้แล้ว จำไว้ว่าเจ้าต้องฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้ได้รับอันดับดีๆในงานประลองสี่สำนักที่จะจัดขึ้นในอีกปีครึ่งข้างหน้า”
หลังจากออกจากห้องสำนักงานของผอ. เฉินเฉียงก็รีบกลับไปที่บ้านพักของฮู่ต้าไฮ่ในทันที
เมื่อไม่ถึง เขาก็พบว่าศิษย์พี่ทั้งหลายได้มารวมตัวกันแล้ว
“ศิษย์น้อง ศิษย์แผนกวารีเหลียนชุ่ยให้ข้ามาบอกกับเจ้าว่าเธอต้องการที่จะหารือกับเจ้าในค่ำคืนนี้”
“ศิษย์น้อง อย่าไปฟังศิษย์พี่หยันหลันของเจ้า ฟังข้าดีกว่า เหลียงหยูจู้แห่งแผนกวิญญาณที่เป็นหลานของรองผอ. เธอมีท่าทางจะชอบเจ้าไม่น้อยเลยนะ เจ้าคิดว่ายังไง นี่ก็ขึ้นกับเจ้าแล้วนา….”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์น้อง หญิงสาวเหล่านั้นไม่มีทางอยู่ในสายตาของเจ้าแน่นอนอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ” กัวเหลียงพูดก่อนที่จะใช้แขนคล้องคอโอบไหล่พร้อมทำตาปริบๆ“บอกพี่
