ม่คิดว่าจะโดนฮู่ต้าไฮ่ตวาดกลับ
“ไอ้เด็กนี่ นี่แกเห่าอะไรออกมาเนี่ย”
เฉินเฉียงที่ได้ยินถึงกับสับสนอย่างหนัก เขาจึงได้ถามออกมา “อ้าว ท่านอาจารย์ นี่ข้าเข้าใจผิดเหรอครับ ก็…ผอ.ที่ทำแบบนั้นทั้งๆที่จะมอบมันให้ข้าในที่ลับก็ได้ หากไม่ใช่คิดร้ายแล้วจะเป็นสิ่งใดกัน”
ฮู่ต้าไฮ่ที่ได้ยินก็ถึงกับพ่นลมหายใจใส่หน้าเฉินเฉียง “เฮ้ออออออออออ เฉินเฉียง เจ้ายังคงเข้าใจเจตนาของผอ.ผิดไป”
“ก็จริงที่ข้าบอกว่าผอ.ใช้สมบัติที่เจ้าได้มานั้นล่อลวงผู้คนให้มาฉกชิง แต่ในขณะเดียวกัน เขานั้นต้องการใช้คนเหล่านั้น ในการขัดกลัดฝีมือของเจ้า”
“และเหตุที่เป็นแบบนี้นั้น ข้าเข้าใจว่าผอ.เองก็ต้องการให้เจ้านั้นร่วมประลองในงานประลองสี่สำนักในอีกหนึ่งปีครึ่งข้างหน้า”
“แต่ด้วยการบ่มเพาะของเจ้านั้นมันช่างต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ต่อให้เจ้าไปก็คงจะจมจ่อมอยู่แค่ก้นตาราง”
“ข้าคิดว่าผอ.นั้นต้องการใช้ความใจกล้าหน้าด้านของเจ้าที่กล้าเผชิญหน้าต่อทุกสิ่งของเจ้าในการฝึกฝนและขัดเกลาฝีมือ และทำให้เจ้านั้นพร้อมที่จะเผชิญหน้าในทุกสถานการณ์”
“และด้วยเหตุนี้ เฉินเฉียง นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะต้องคิดแต่การฝึกฝนอย่างเดียวเท่านั้น”
