้าในทันที
“ในข้อแรกนั้น แน่นอนว่าเขาเองต้องการใช้เรื่องการประลองเพื่อกระตุ้นศิษย์สำนักให้ตั้งใจบ่มเพาะ แต่เพียงเท่านั้นไม่จำเป็นต้องลั่นระฆังสำนักและเรียกประชุมแต่อย่างใด”
“แต่เป็นเพราะเจ้าต่างหากที่ทำให้ผอ.ต้องทำแบบนั้น”
“แต่…การที่จะให้รางวัลนักเรียนนั้น บอกตามตรงว่าแค่มอบมันผ่านอาจารย์หรือหอภารกิจ แค่นั้นก็เพียงพอ”
“แต่เขากลับประกาศเรื่องนี้ให้กับทุกคนได้รับรู้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไม”
“เอ่อออ ผอ….น่า….น่าจะต้องการให้ข้าเป็นแบบอย่างกับทุกคน…ครับ”
เหตุผลของเฉินเฉียงที่กล่าวออกมานั้น แม้แต่เขาก็ยังไม่เชื่อเลยสักนิด แต่เขานึกอะไรไม่ออกแล้วจริงๆจึงได้หน้าหนาพูดออกมา
“ไอ้ฉิบหาย”
ฮู่ต้าไฮ่ถึงกับสบถออกมาในทันทีที่ได้ยิน ก่อนที่เขาจะชี้นิ้วไปที่ไปยังเฉินเฉียงและพูดออกมา“ผอ.นั้นเข้าใจดีว่าแก่นโลหิตสัตว์ประหลาดระดับราชานั้นมีค่ามากแค่ไหน และมันย่อมต้องล่อลวงผู้คนทั้งหลายให้อิจฉาเจ้าอย่างไม่ต้องสงสัย แต่การที่เขายังทำเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคนนั้นเป็นเพราะ….. เขาต้องการใช้ความอิจฉาเหล่านั้นกระตุ้นให้ทุกคนแย่งสมบัตินั่นไปจากมือเจ้า”
เมื่อได้ยินความเห็นของฮู่ต้าไฮ่แล้ว เขานั้นได้นึกถึงเหตุการณ์ที่หอประชุมอีกครั้ง และนี่ทำให้เขารู้สึกได้ในทันทีว่าคำพูดของอาจารย์ของเขานั้นมีเหตุผลอย่างที่สุดจนหาอะไรมาโต้แย้งมิได้
“ข้าไม่คิดว่าผอ.จะคิดร้ายกับข้า”
เฉินเฉียงที่โกรธจนกัดฟันแน่นและพูดออกมา แต่เขานั้นกลับไ
