เฉียนได้ชี้ไปที่เฉินเฉียงที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ฮะ ว่า ว่าไงนะ”
เป็นตอนนี้ไม่เพียงแต่ฮู่ต้าไฮ่และเฉินเฉียงเท่านั้น ทุกคนในหอประชุมต่างก็นิ่งอึ้งกันไปหมดเมื่อได้ยินคำพูดนี้
“ผอ. หมายความว่ายังไงครับ”
ผอ.ได้ทำการกระแอมออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง “อาจารย์และลูกศิษย์สำนักทุกคน เรื่องที่สองที่เราจะพูดกันในวันนี้เป็นเรื่องของเฉินเฉียง ศิษย์แผนกวิชายุทธพิเศษแห่งสำนักเต่าดำของเราผู้นี้”
“เมื่อสามวันก่อน ผู้การแห่งเมืองกันหนันได้ประกาศออกมาว่ากองโจรแห่งเขตแดนหมอกโลหิตที่ก่อการร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน ที่แม้แต่ตึกจอมพลเมืองเหมันต์จันทราและตึกจอมพลแดนใต้ยังเสียท่าได้ถูกกวาดล้างจนหมด”
“ส่วนคนที่ทำเรื่องนี้ให้สำเร็จลงได้นั้นคือลูกสาวของผู้การแห่งกันหนันที่ชื่อว่าเว่ยฉิงเชินและศิษย์แผนกวิชายุทธพิเศษแห่งสำนักเต่าดำของเรา นั่นก็คือเฉินเฉียงผู้นี้”
หลังจากผอ.เฉียนได้พูดจบ เสียงฮือฮาก็ได้ดังทั่วหอประชุมในทันที
“ไม่ใช่ว่า…จ้าวฮั่นพึ่งจะบอกไปไม่ใช่เหรอว่าเฉินเฉียงโกหกน่ะ ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเรื่องจริงไปได้”
“ข้ารู้ว่าศิษย์น้องของข้าไม่ได้โกหก หากเขาบอกว่าฆ่าถูหมั่นเถียนได้ก็แสดงว่าเขาฆ่ามันได้จริงๆ”
“เฉินเฉียงโชคดีนัก ไม่เพียงจะฆ่าพวกโจรได้ยังได้มีโอกาสรู้จักเว่ยฉิงเชิน อัจฉริยะสาวคนนั้นได้อีก”
เฉินเฉียงในตอนนี้ไม่ได้สนใจเสียงพูดคุยรอบข้างอีกต่อไป เขามองขวดแก้วที่อยู่ในมือผอ.อย่างไม่วางต
