ดแล้ว วันนี้คือวันดีที่พวกเราได้มาเจอกัน เราอย่าทำอะไรให้เสียเวลาของทุกคนจะดีกว่า”
ทุกคนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยิน
ก็ไอ้คนที่เรียกเฉินเฉียงออกมาคือท่านผอ.เองไม่ใช่รึไงกัน
ผอ.เฉียนได้พูดต่อ ส่วนเรื่องที่สองที่พวกเราจะคุยกันในวันนี้ คือ นี่…
หลังจากพูดจบ ผอ.เฉียนได้นำขวดแก้วขวดหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของของเขา
“ผอ. นี่คือ….”
รองผอ.ที่อยู่ข้างๆได้เบิกตากว้างในทันทีที่เห็นขวดนี้
ผอ.เฉียนได้พยักหน้ารับก่อนจะพูดออกมา “ถูกต้อง นี่คือแก่นระดับราชาอย่างที่รองผอ.สงสัย”
“แก่นของสัตว์ประหลาด”
เหล่าผู้อาวุโสทั้งสี่ที่อยู่ข้างๆผอ.เฉียงถึงกับผงะแทบจะพร้อมกัน แม้แต่ฮู่ต้าไฮ่และอาจารย์คนอื่นเองก็ยังอดที่จะอิจฉาไม่ได้และมองหน้ากันในทันที
“นี่คือแก่นโลหิตของสัตว์ประหลาดระดับราชา มันทำได้แม้แต่ทำให้นักรบสายเลือดระดับนายพลวิญญาณขั้นสูงเพิ่มระดับขึ้นไปได้อีกเมื่อดูดซับเข้าไป”
“ส่วนการฆ่าสัตว์ประหลาดระดับราชานั้น ต้องเป็นนักรบสายเลือดระดับราชาด้วยกันเท่านั้นถึงจะฆ่ามันได้…..ว่าแต่ท่านผอ. ท่านจะมอบแก่นโลหิตนี้ให้ใครอย่างนั้นหรือ”
เมื่อผอ.เฉียนได้ยินฮู่ต้าไฮ่ผู้ซึ่งถามโพล่งออกมาอย่างได้จังหวะก็ได้ถามกลับไป “โอ้ ผู้อาวุโสฮู่ก็ต้องการสิ่งนี้รึ”
“แน่นอน”
“ไม่ มี ทาง”
คำพูดของผอ.เฉียนแทบจะกลายเป็นการดับความฝันกลางวันของฮู่ต้าไฮ่ในทันที
“ผู้อาวุโสฮู่ หากท่านอยากได้จริงๆล่ะก็ คงต้องไปขอเขาเองแล้วล่ะ”
เมื่อพูดจบ ผอ.
