บทที่ 79 กลับ
“เจ้าคิดอะไรอยู่เหรอ”
เว่ยฉิงเชินได้เรียกเฉินเฉียงอยู่อีกหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็กลับมาสู่โลกภายนอก
“อ้า โอ้” เฉินเฉียงได้รีบหยิบแหวนของถูหมั่นเถียนก่อนที่จะส่งให้กับเว่ยฉิงเชิน
“ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยชีวิตข้าในครั้งนี้ เอ้านี่แหวนของมัน”
เว่ยฉิงเชินได้ส่ายหน้าอย่างขยะแขยงก่อนจะพูดออกมา “ข้าไม่ต้องการของโสโครกของมัน ข้าต้องการเพียงศพของมันกลับไปยืนยันเท่านั้น”
“ว่าแต่เจ้าเป็นใครกัน ทำไมถึงได้มากวาดล้างกองโจรพวกนี้ได้”
เฉินเฉียงได้เก็บแหวนไปก่อนที่จะพูดออกมา “ข้าชื่อเฉินเฉียง เป็นศิษย์แผนกวิชายุทธพิเศษแห่งสำนักเต่าดำ ข้ามาอาณานิคมเขาอูฐเพื่อปฏิบัติภารกิจ แต่ไม่คิดว่าเมื่อทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้วกลับไปที่นั่นก็เพราะว่าโดนกวาดล้างไปแล้ว”
“เมื่อข้าไปถึง นายพลฮั่นผู้ซึ่งเป็นผู้นำอาณานิคมได้ขอข้าไว้ก่อนตายว่าให้ช่วยเหลือน้องสาวของเขาที่ถูกจับมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่….ในที่สุด ข้า ก็มาถึงช้าเกินไป”
เมื่อพูดจบ เขาก็ได้หันไปมองที่ชั้นสามก่อนที่จะกระโดดขึ้นไป เขานำร่างของฮั่นหยูเก็บไว้ในแหวนมิติ
เว่ยฉิงเชินที่ตามมา ก็ทันได้เห็นร่างของหญิงสาวก่อนที่จะถูกเก็บไว้ในแหวน นี่ทำให้เธอ จุดไฟในมือขึ้นมาในทันที ก่อนที่จะโยนไปที่ชั้นชั้นหนึ่งของเขตแดนโลหิต
“เขตแดนโลหิตแห่งนี้ถูกจับจองโดยพวกกลุ่มโจรเผ่าพันธุ์มนุษย์มาโดยตลอด แต่หากเราทำลายที่นี่ไปล่ะก็จะถือได้ว่าทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์
