บทที่ 76 เว่ยฉิงเชิน
“ไอ้เด็กนี่เป็นใครมาจากไหนไม่รู้”
“แต่การที่มันมาอยู่ที่นี่ได้ ข้าเกรงว่าพี่น้องของเราคงดับดิ้นแล้ว”
มังกรตาเดียวได้หยุดยืนมองดูเฉินเฉียงอย่างไม่วางตาขณะที่ตอบออกไป
เฉินเฉียงที่ยืนอยู่ตรงหน้าจ้าวชั้นที่สี่อยู่นั้นก็ได้มองไปที่ชายหัวล้านที่ลงมา
“แกคือถูหมั่นเถียนที่ยกพวกโจรของแกไปฆ่าล้างอาณานิคมเขาอูฐสินะ”
เฉินเฉียงได้มองไปที่ชายหัวล้านด้วยใบหน้าเย็นยะเยียบพร้อมสายตาที่เกลียดชัง
“ฮึ่ม กับอีแค่ระดับทหารขั้นสูงคนเดียวยังทำอะไรไม่ได้ นี่พวกแกจะไม่ไร้ประโยชน์ไปหน่อยเลยรึไงกัน”
ถูหมั่นเถียนได้กล่าวสบถสาปแช่งออกมา ก่อนที่จะหันไปยิ้มด้วยใบหน้าที่เหี้ยมเกรียมกับเฉินเฉียง
“ฮี่ฮี่ฮี่ ใช่ ข้าพึ่งกลับมาจากเขาอูฐ ในครั้งนี้ข้าได้ของมามากมายจริงๆ”
“ไอ้หนู ไม่คิดเลยว่าแกจะกล้ามาก กับอีแค่เศษขยะอย่างแกกลับกล้าที่จะมาบุกเขตแดนหมอกโลหิตของข้าด้วยระดับการบ่มเพาะเพียงเท่านี้”
เฉินเฉียงไม่ได้กล่าวตอบ เขาเก็บดาบดั้นเมฆก่อนที่จะมีธนูสีดำปรากฏขึ้นในมือ หลังจากนั้นก็ได้รวบรวมพลังสายเลือดภายในร่างและยิงไปที่ถูหมั่นเถียน
โดยไม่คาดคิด ถูหมั่นเถียนไม่แม้แต่คิดจะหลบ เขาทำเพียงยิ้มและไม่ได้แสดงออกว่ามีท่าทีจะถูกคุกคามจากลูกศรพลังของเฉินเฉียงแต่อย่างใด
ในตอนนั้นเอง
ถึงแม้ลูกธนูพลังของเฉินเฉียงจะถูกปล่อยออกไปเพียงชั่วพริบตา แต่เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่าลูกธนูพลังงานของเขานั้น ไม่แม้แต่ทำลาย
