บทที่ 75 เทพนักยิง
ในตอนนี้เฉินเฉียงไม่ได้กังวลเรื่องที่จะโดนโจรคนอื่นพบแต่อย่างใด นั่นก็เพราะกลุ่มโจรที่ยังอยู่ชั้นที่สองนั้นยังเต็มไปด้วยเสียงเอ็ดตะโรเฮฮา
หลังจากดูดกลืนพลังของจ้าวชั้นที่ห้าไปแล้ว เฉินเฉียงทำเพียงหันหลังออกมา แต่ตอนนั้นเขาก็ได้เหลือบไปเห็นแหวนวงน้อยๆที่อยู่ในมือ เขาจึงได้นำมันออกมาในทันที
ตอนแรก เฉินเฉียงคิดว่าจะมาเก็บกวาดหลังจากจัดการกับหัวหน้ากลุ่มโจรนี้ไปแล้ว
แต่เขาไม่นึกว่ากระบวนการกำจัดจะง่ายถึงขนาดนี้
แล้วทำไมเขาไม่ลองวางยาโจรที่อยู่ชั้นอื่นๆด้วยล่ะ
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงก็ได้ตรงไปยังกลุ่มโจรที่อยู่ชั้นต่อไป
เช่นเดียวกับชั้นแรก เฉินเฉียงรอคอยจังหวะที่จะวางยากลุ่มโจรที่อยู่ชั้นที่สอง
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เฉินเฉียงก็ได้วางยากลุ่มโจรบนชั้นสองจนหมดสิ้น
ต่อไปเป็นชั้นที่สาม
ทันทีที่เขาเดินขึ้นมาชั้นที่สาม เขาได้ยินเสียงหนึ่งที่ดังลั่น “ถัดไป”
หลังจากซ่อนตัวในความมืด เขาก็ค่อยๆตามเสียงนั้นไปเพื่อตรวจสอบดู
ที่กลางชั้นสามนี้ มีชายที่ดูทรงพลังและสูงกว่าใครยืนอยู่ เขาถือคันธนูสีดำที่มือซ้าย และเหนี่ยวรั้งสายธนูด้วยมือขวา ก่อนที่จะเล็งยิงไปยังผู้หญิงที่ถูกผูกมัดไว้กับเสาที่กลางโถง
ธนูที่ไม่มีลูก ไอ้หัวหน้าโจรนั่นจะทำอะไรกันแน่
ในขณะที่เฉินเฉียงกำลังสับสนอยู่นี้ หัวหน่วยโจรก็ได้ปล่อยมือขวาและยังเกิดประกายแสงสีขาวออกมา
“อ๊า…”
เสียงแหลมเรียวเล็กได้กรีดร้องออกมา
