บทที่ 73 กลับอาณานิคม
หลังจากออกจากถ้ำ เฉินเฉียงได้กลับไปตามทางที่เขาจากมาเพื่อที่จะพยายามรวมกลุ่มกับศิษย์พี่ของตนและทีมภารกิจคนอื่น
อย่างไรก็ตาม นี่ก็ผ่านมาห้าวันแล้ว กัวเหลียงและพวกก็ยังไม่ตามเขามา แถมตลอดทางมานี้ เขาพบว่าแม้แต่สัตว์ประหลาดระดับทหารขั้นกลางก็ยากจะพบเห็น
หลังจากสำรวจรอบๆอยู่สักพัก ในที่สุดเขาก็ได้พบและฆ่าหมาป่าไฟไปตัวหนึ่ง ถึงแม้ตัวมันจะไม่ใหญ่ แต่รสชาติของมันนั้นยังดีกว่ามื้ออาหารในวันนี้ที่เขากินที่อาณานิคมเขาอูฐซะอีก
ครึ่งวันผ่านไป เฉินเฉียง ในที่สุดก็กลับมาถึงอาณานิคมเขาอูฐ
“ศิษย์สำนักเต่าดำ เฉินเฉียง ได้สังหารวานรเขี้ยววายุสำเร็จ โปรดรายงานนายพลฮั่นเปียวด้วย”
ที่ด้านนอกประตูทางเข้าอาณานิคม เฉินเฉียงตะโกนอย่างดังลั่น
แต่หลังจากผ่านไปนาน เขากลับพบว่าไม่มีการตอบสนองจากด้านในประตู
หลังจากผ่านไปอีกสักพัก แม้แต่ยามเฝ้าเขาก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา นี่ทำให้เฉินเฉียงลองเดินไปผลักประตูดูในทันที
ประตูเปิดอยู่
ทันทีที่ประตูแง้มเปิด เฉินเฉียงได้สัมผัสกลิ่นเลือดที่ลอยคละคลุ้งมาแตะจมูกในทันที
ไม่จริงน่า
เฉินเฉียงรีบเปิดประตูเข้าไป
ฉากนองเลือดที่เห็นตรงหน้าทำให้เฉินเฉียงต้องนิ่งอึ้งไปในทันที
นอกจากนักรบสายเลือดเกือบร้อยคนแล้ว อาณานิคมแห่งนี้ยังมีคนทั่วไปอาศัยอยู่เกือบสองพันคน
แต่ในตอนนี้ เขาแยกไม่ออกเลยสักนิดว่าศพไหนคือนักรบสายเลือด ศพไหนคือชาวอาณานิคม
เกิดห่าเหวอะไรขึ้นกัน
นี่พ
