้ว
“นายพล เกิดอะไรขึ้นกัน ไม่ใช่ว่าศิษย์พี่ของข้ากลับมาแล้วหรอกเหรอ
ฮั่นเปียวที่บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ย่อมรู้ตัวดีว่าไม่มีโอกาสรอดแล้ว ที่เขายังคงอยู่ได้นี้เป็นเพราะยังมีเรื่องที่ค้างคาในใจอยู่ แต่ด้วยสภาพของเขาเองก็สามารถตกตายได้ทุกเมื่อเช่นเดียวกัน
ฮั่นเปียวไม่ได้ตอบคำถามของเฉินเฉียง เขานำแผนที่หนึ่งออกมาก่อนที่จะพูดอย่างยากลำบาก “น้อง…น้องเฉิน รีบ..ส่งข้อความไปสำนัก…ของเจ้า….กองโจร…ถูหมั่นเถียน..แห่ง…ดินแดนหมอก…โลหิตกลับมาแล้ว….รีบให้สำนัก…..จัดการพวก….มัน…..ก่อนที่จะสายยย….เกินไป”
“และ…โปรดช่วย…อาหยู…ด้วย”
“หยูเหรอ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ” เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงพึ่งจะได้นึกถึงสาวน้อยน่ารักที่สดใสขึ้นมาเมื่อได้ยิน เขาทบทวนความทรงจำในครั้งสุดท้ายที่ได้เจอ “พี่ใหญ่เฉิน…พาข้าไปด้วย…”
“หยู..ถูกหัวหน้าโจรจับไป….ถูหมั่นเถียน..และผู้หญิงคนอื่นของอาณานิคมด้วยเช่นกัน น้องเฉิน….ได้โปรดแจ้งสำนัก…ก่อนที่จะ….สาย…”
ก่อนที่เขาจะได้พูดจบ ฮั่นเปียวก็ไม่อาจทนไหวได้อีกต่อไป เขาได้ใช้ลมหายใจสุดท้ายเพื่อถ่ายทอดในสิ่งที่ค้างคาและหมดลมไปด้วยความเกลียดชัง
“นายพลฮั่น นายพล…”
เฉินเฉียงได้ร้องเรียกอีกสองสามครั้ง ในที่สุดเขาก็ตัดใจ
“นายพลฮั่น อย่าได้เป็นกังวลไป ยังไงข้าก็จะช่วยน้องสาวของท่านให้ได้”
เขากัดฟันแน่นก่อนที่จะทำการปิดตาฮั่นเปียวที่ยังคงหลับไม่สนิทให้ปิดลง
ก่อนหน้านี้ เฉินเฉียงคิดมาตลอดว่าอาณานิคมแห่งนี้
