้นสมควรจะเป็นเรื่องยากยิ่งขึ้น
เหนือสิ่งอื่นใดแล้วเป็นเพราะว่าตัวเขานั้นได้สูญเสียแต้มคะแนนหมดไปกับการพนันกับศิษย์พี่ และเขาในตอนนี้ก็ไม่เหลือแก่นคริสตัลอีกต่อไป
“เฮ้อออออ นับวันข้านี้จะยิ่งจนจ้นจนเลยจริงๆ”
เฉินเฉียงถอนหายใจออกมาก่อนที่จะหันไปมองซากร่างทั้งแปด หลังจากนิ่งคิดไปพักหนึ่ง เขาได้ทำการฝังโม่เสี่ยวจวงและพวกอย่างลึกสุดหยั่ง
ต่อให้โม่เสี่ยวจวงและพวกจะไม่ได้ตกตายเพราะเขา แต่หากในอนาคตมีคนมาพบซากร่างของคนทั้งหกนี่ นั่นย่อมมีโอกาสสร้างปัญหาให้เขาในอนาคตอย่างไม่จบสิ้นอย่างแน่นอน
ส่วนวานรเขี้ยววายุสองตัวนี้ เขาได้นำมันเก็บเข้าแหวนเก็บของของเขา
ยังไงซะ การที่เขาออกมาในครั้งนี้ก็เพื่อสังหารวานรยักษ์ตัวนี้ เขาสามารถนำมันไปขึ้นแต้มคะแนนได้เมื่อกลับไป
หลังจากคำนวณเวลาแล้ว นี่ก็เป็นเวลากว่าหกวันแล้วที่เขาแยกจากศิษย์พี่ของเขาและคนอื่นในทีมภารกิจ
ด้วยเวลาขนาดนี้ หากพวกเขายังหาตัวเขาไม่พบล่ะก็ พวกเขาน่าจะกลับไปสำนักแล้วกระมัง
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้ควงแก่นคริสตัลที่ได้มาจากวานรยักษ์เขี้ยววายุจำนวนสองก้อนเล่นอยู่ในมือด้วยรอยยิ้ม
“ถึงแม้ว่าไอ้สองก้อนนี้จะเปลี่ยนเป็นค่าพลังงานได้สองร้อยหน่วยก็ตาม แต่ข้าว่าข้าเอาไปให้ฮั่นหยูดีกว่าแหะ”
ด้วยการที่เขานั้นเติบโตมาในอาณานิคม นี่ทำให้เขานั้นเข้าใจดีว่าแก่นคริสตัลพวกนี้สำคัญกับอาณานิคมมากมายขนาดไหน
หากฮั่นหยูดูดซับพลังงานจากแก่นคริสตัลนี้ไปได้จนหมดล่ะ
