บทที่ 71 เข้าตาจน
หลังจากโม่เสี่ยวจวงและผู้ติดตามทั้งหกตกตายไป บรรยากาศภายในถ้ำก็กลับคืนสู่สถานการณ์ปกติ จะเหลือเพียงเสียงเดียวก็คือเสียงร้องคำรามสุดท้ายของวานรเขี้ยววายุตัวผู้ก่อนที่จะสิ้นลมลง
ภายใต้ผืนดินลึกสี่เมตร เฉินเฉียงยังคงทำตัวไร้ตัวตนอยู่เช่นเดิม เพียงไม่ถึงครึ่งนาทีเดียว นักรบสายเลือดระดับนายพลวิญญาณได้ตกตายไปหกคนอย่างรวดเร็วด้วยน้ำมือของวานรเขี้ยววายุ
ถึงแม้ว่าทั้งหกคนนี้จะเป็นศิษย์ร่วมสำนัก แต่พวกมันมาที่นี่เพื่อฆ่าเขาเพียงเท่านั้น
เรื่องของสายสัมพันธ์ของมนุษย์กับสัตว์ประหลาดนั้น หากให้พูดกันตรงๆแล้วแทบจะไม่ต่างกันเลย นี่ทำให้เขานั้นไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกโชคดีหรือสะใจดีเหมือนกัน
อย่างไรก็ตาม ด้วยความคิดหนึ่งที่ปรากฏทำให้เขานั้นเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไป
ถึงแม้ว่าโม่เสี่ยวจวงและคนของแผนกวายุนี้จะสมควรตาย แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนเรื่องที่ว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์และสัตว์ประหลาดนั้นต้องต่อสู้กันถึงขั้นล้างเผ่าพันธุ์ให้สิ้นกันไปข้างหนึ่ง
และเมื่อนึกถึงความปลอดภัยของมนุษยชาติ ผู้ที่ยังคงอยู่ในอาณานิคมเขาอูฐแล้ว แทบไม่ต้องคิดเลยว่าหากเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่สูญสิ้นไป ก็คงจะเป็นคนทั้งอาณานิคมที่ต้องดับสิ้นลง
วานรเขี้ยววายุตัวนี้ต้องถูกกำจัด
อย่างไรก็ตาม วานรเขี้ยววายุตัวนี้ยังมีสภาพที่สมบูรณ์พร้อม หากเขาลงมือในตอนนี้ไม่ต่างไปจากการเรียกความตายให้มาหา เขาต้องคอยโอกาสเหมาะๆ
ที่พ
