าดกลัว แต่เขานั้นกลับไม่คิดว่าเฉินเฉียงผู้ซึ่งพวกเขากำลังตามล่า จะเป็นฝ่ายตามอยู่ใต้เท้าเขาที่ลึกลงไปเพียงสี่เมตรเท่านั้น
พวกเขาเข้ามาในถ้ำลึกเกือบๆร้อยเมตรแล้ว
โม่เสี่ยวหยวนผู้ซึ่งเดินนำทุกคนอยู่นั้น ก็ต้องตะลึงในทันทีเมื่อได้ยินเสียงคำรามลั่น
เขาพบลิงยักษ์ที่มีความสูงจนหัวแทบจะติดเพดานถ้ำนี้ มันใช้แขนทุบอกก่อนที่จะพุ่งมาหาพวกเขา
หลังจากนิ่งอึ้งไปสักเสี้ยววินาที โม่เสี่ยวจวงก็ได้เรียกสติคืนมา
“พี่น้อง ไม่ต้องกลัว ไอ้ลิงนี่มันเหลือแค่แขนเดียวแล้ว มันกำลังเจ็บหนัก ไม่ใช่คู่มือของพวกเราหรอก”
เมื่อพูดจบ โม่เสี่ยวจวงก็ได้พุ่งเข้าใส่วานรเขี้ยววายุที่เหลือแขนเดียวและกำลังตรงเข้ามา
ในขณะเดียวกัน ศิษย์แผนกวายุเองก็ได้ตามหลังไปติดๆ
หากเจ้าลิงยักษ์นี่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์พร้อมละก็ พวกเขาก็คงจะหวาดๆอยู่บ้าง แต่ด้วยสถานการณ์ของมันในตอนนี้ที่แทบจะไม่เหลือร่องรอยแห่งพลังการต่อสู้แล้ว เพียงแค่หนึ่งในพวกเขาก็เพียงพอที่จะสังหารมันได้
และเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว โม่เสี่ยวจวงย่อมไม่พลาดโอกาสดีๆในชีวิตแบบนี้อย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงผู้ซึ่งยังคงเปิดใช้ทักษะสัมผัสด้วยเสียงอยู่ตลอดเวลานั้น ในตอนนี้เขายังคงปรับสภาพร่างกายให้ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งชีวิตอยู่อย่างเงียบๆ นั่นก็เพราะเขากลัวว่าจะเปิดเผยตำแหน่งของตน
และด้วยเหตุนี้ทำให้เขานั้นสัมผัสได้ว่าข้างหลังของลิงยักษ์ที่เหลือแขนเดียวตัวนี้นั้น ยังมีลิงยักษ์อี
