ะของมันให้สูงขึ้นอีกต่อไป
หากว่าวานรเขี้ยววายุตัวนี้รู้ว่าคนที่ตามมันมานั้นมีระดับเพียงแค่ทหารขั้นสูงละก็ มันคงโกรธจนอาเจียนออกมาเป็นเลือดตกตายเสียตรงนี้
แต่ด้วยการที่มันเสียแขนไปแล้ว ในตอนนี้ความคิดของมันมีเพียงเอาชีวิตรอดเท่านั้น แล้วมันจะมีเวลาไปสนเรื่องอย่างระดับการบ่มเพาะของต่อสู้ได้ยังไง
ยิ่งไปกว่านั้นคือ มันไม่เชื่อว่าสิ่งมีชีวิตที่มีเพียงระดับการบ่มเพาะระดับทหารขั้นสูงแบบนี้จะพุ่งตามมันมาเพียงเพราะไม่ต้องการให้มันหนีเป็นแน่
หลังจากที่วานรยักษ์ได้เพิ่มความเร็วขึ้นอีกครั้ง หลังจากวิ่งผ่านไปครึ่งชั่วโมง ความเร็วของมันก็ได้ค่อยๆลดลง
เมื่อมันหันกลับไปดูก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกได้ราวกับว่าวิญญาณของมันได้หลุดจากร่างไปแล้ว
นั่นก็เพราะมันสลัดแมลงน่ารังเกียจตัวนี้ไม่หลุดนั่นเอง
