บทที่ 67 ขึ้นเขา
เช้าวันถัดมา ทุกคนได้รับแผนที่จากฮั่นเปียวที่ได้เตรียมไว้ให้และเตรียมที่จะขึ้นเขาไป
“พี่ใหญ่เฉิน ข้าไปกับท่านได้หรือไม่”
ด้วยการแสดงออกของเฉินเฉียงเมื่อคืนนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงชั่วเวลาสั้นๆแต่ก็กลับทำให้สองพี่น้องตระกูลฮั่นรู้สึกชิดใกล้กับเฉินเฉียงอย่างมาก และเมื่อได้รู้ว่าเฉินเฉียงและทุกคนมาทำภารกิจสังหารวานรเขี้ยววายุแล้ว นี่จึงทำให้ฮั่นหยูขอร้องที่จะติดตามไปด้วย
“น้องหยู แค่พวกเราก็เพียงพอที่จะจัดการวานรเขี้ยววายุแล้ว เจ้าควรจะรออยู่ที่นี่รอรับฟังข่าวดีจะดีกว่า”
หลิวซวนเอ๋อได้ช่วยเฉินเฉียงปฏิเสธฮั่นหยูแทน
ฮั่นหยูที่ได้ยินก็รู้สึกได้ว่าตามไปไม่ได้แน่ๆ ในที่สุดเธอจึงได้พูดออกมาด้วยเสียงเบาๆ
“ก็ได้ อย่างไรก็ตาม หากพวกพี่สังหารวานรเขี้ยววายุได้ล่ะก็ พี่ใหญ่เฉิน ท่านต้องนำซากร่างของมันมาให้พวกเราระบายแค้นนะ”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับในทันทีและพูดออกมา “อย่าเป็นกังวลไป เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะนำร่างของมันมาให้เจ้าได้ระบายแค้น”
ในความเป็นจริงแล้วเฉินเฉียงเองก็อายุน้อยกว่าฮั่นหยูอยู่เหมือนกัน แต่เมื่อสาวน้อยคนนี้นับถือเขาจนเรียกว่าพี่ใหญ่ เขาเลยไม่รู้จะปฏิเสธออกมายังไงเหมือนกัน ได้แต่รับเอาไว้
“ศิษย์น้อง ไม่คิดเลยจริงๆว่าเพียงศิษย์น้องออกมาทำภารกิจเป็นครั้งแรก กับได้พบว่าที่ภรรยาแบบนี้ การมาทำภารกิจในครั้งนี้ของเจ้าช่างคุ้มค่านัก”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์พี่กัว หากว่าข้าบอกศิษย์พี่
