หญิงหนี่ว่าท่านรู้จักสาวน้อยที่ข้างนอก ท่านคิดว่าศิษย์พี่หญิงจะว่ายังไงบ้าง”
คำพูดของเฉินเฉียงได้ผลอย่างชะงักงัน กัวเหลียงเลิกหยอกเย้าศิษย์น้องของตนในทันที
“ศิษย์น้องหลิว จากแผนที่ที่นายพลฮั่นให้พวกเรามานั้น อีกไกลแค่ไหนถึงจะเจอไอ้ลิงแก่นั่นกัน”
“ศิษย์พี่กัว ข้าลองคำนวณดูแล้วน่าจะปรมาณครึ่งวันก็จะเข้าเขตของวานรเขี้ยววายุนั่นแล้ว”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี งั้นรีบๆทำให้มันเสร็จๆกันไป ข้าล่ะอยากจะสู้เต็มแก่แล้วเนี่ย จะได้รีบๆจบและกลับสำนักซะ”
กัวเหลียงได้หัวเราะออกมาและรีบพุ่งตรงไป
ที่ข้างหลังพวกเขาประมาณหนึ่งไมล์ ได้มีชายหกคนในชุดผ้าคลุมดำติดตามไปอยู่ห่างๆ
“ไอ้พวกนี้กินดื่มอย่างสุขสบายในอาณานิคมกันทั้งคืนทิ้งพวกเราให้คอยหนาวอยู่ด้านนอก ข้าล่ะอยากจะรีบเข้าไปเด็ดหัวไอ้คนแล่เนื้อนั่นให้มันจบๆไปซะ จะได้รีบกลับไปรายงานนายท่าน”
“น้องหก ลดเสียงลงหน่อยสิ อย่าได้ลืมไปว่ากัวเหลียงก็อยู่กับไอ้คนแล่เนื้อนั่นนะ ถ้ากัวเหลียงพบพวกเราเข้าล่ะก็อย่าได้หวังว่าพวกเราจะรอดกลับไปได้เลย”
หุบเขาอูฐนี้อย่างห่างจากอาณาคมของฮั่นเปียวสามร้อยไมล์ หากมองจากระยะไกลๆล่ะก็หุบเขาแห่งนี้จะมีลักษณะคล้ายโหนกอูฐ เป็นโหนกอูฐที่มีความสูงถึงพันเมตรเห็นจะได้
“ศิษย์พี่กัว ถ้าดูจากข้อมูลที่นายพลฮั่นมอบมาให้นั้น วานรเขี้ยววายุสมควรจะอยู่อีกไม่ไกลแล้ว”
หลิวซวนเอ๋อได้มองไปยังแผนที่ในมือด้วยท่าทีที่จริงจัง
“ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษ
