องหลบเลี่ยงผู้คนแน่นอนยามที่เขาต้องเผชิญหน้ากับคนแล่เนื้อคนนั้นน่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
…
เมื่อได้ยินข้อความที่พูดคุยกันผ่านกำไลสื่อสารแล้วทำให้จ้าวฮั่นผู้ซึ่งเก็บตัวอยู่ในห้องรู้สึกโกรธอย่างมาก เขาต้องทำลายข้าวของในทุกๆครั้งที่ได้ยินหรือได้เห็นข้อความแนวนี้ จนในตอนนี้เขานั้นเกือบจะพังบ้านของตัวเองลงแล้ว
“ฮั่น เจ้าทำอะไรเนี่ย”
ในตอนที่จ้าวฮั่นกำลังระบายโทสะกับข้าวของ จ้าวหยางก็ได้ปรากฏตัว
“ปู่ ข้ารับไม่ได้อีกแล้ว” สายตาของจ้าวฮั่นในตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินที่แสดงออกมาซึ่งการถูกทำให้อัปยศอดสู
จ้าวหยางถอดถอนหายใจและค่อยๆพูดออกมา
“ฮั่น ในเมื่อเจ้านั้นไม่ยอมรับแล้วเจ้าจะทำอะไรได้”
“ความจริงแล้ว นั่นเป็นเพียงการประลองระหว่างศิษย์กันเท่านั้น แล้วเจ้าจะจดจำมันฝังใจไปทำไม”
“ในสำนักเรานั้นมีการประลองในลานประลองเป็นตายกันทุกวัน มีผู้แพ้เกิดขึ้นมากมายในแต่ละวัน ทุกๆคนเหล่านั้นก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเจ้า หากว่าเมื่อแพ้แล้วทุกคนต้องทำตัวอย่างเจ้า แล้วลานประลองนั่นจะไปมีค่าอะไรกัน”
“แต่ท่านปู่ เฉินเฉียงมันเป็นเพียงระดับทหารเองนะ แถมมันเป็นแค่คนแล่เนื้อ”
“ข้าจะแพ้ให้กับใครก็ได้ แต่กับมัน… มันคือตัวอัปยศอดสูของมวลมนุษย์”
“แล้วเจ้าจะทำเพียงซ่อนตัวอยู่ในห้องทำลายข้าวของอยู่อย่างนี้น่ะรึ”
จ้าวหยางได้ตะคอกออกมาอย่างดังลั่น หลังจากนั้นเขาก็ได้ถอดถอนลมหายใจก่อนจะพูดออกมา “ฮั่น เมื่อเจ้าได้รับรู้ความอับอายและอัป
